Nieuws
Kind in mij
woensdag 30 november 2011
Wat betekent uw woonomgeving voor u? Heeft elke regio een eigen identiteit? Kun je die identiteit omschrijven of zichtbaar maken? Kunstgebouw denkt dat dat kan en voegt elk jaar in een andere regio of gemeente de daad bij het woord. Tijdens de 3e editie van het project Volkscultuur gaat Kunstgebouw op zoek naar de identiteit van Alblasserdam en Kinderdijk. Het resultaat, de korte speelfilm Kind in mij, ging op 30 november 2011 in première in Cultureel Centrum Landvast in Alblasserdam. Voorafgaand aan de film sprak Dirk Louter, voormalig CDA-wethouder in Alblasserdam onderstaande column uit:
COLUMN DIRK LOUTER BIJ PREMIÈRE “KIND IN MIJ”30/11 2011
Kinderdijk en Alblasserdam
Dijk en dam.
Water dat wast, dat bedreigt, dat scheiding brengt is getemd. Is overbrugd, is bedamd, bedijkt. Mensen vinden hun weg en het water rust in zijn bedding. Wij leven in land op water verwonnen, maar nooit onbedreigd.
“Wat is de mens dat Gij zijner gedenkt?” Hier huist een zweem van zwaarheid in het gemoed. Het besef van zijn, maar dan in afhankelijkheid. Leven is gegeven, maar je moet er echt wel iets voor doen. Werken op werven, zwoegen op staal van schepen. Zwerven over de wereld om hier monden van kinderen te voeden, of zwaar en slaperig forenzen in de file naar een anoniem kantoor. High-techoplossingen maken, maar wel in een huid van zweet. Ja, er is ook welvaart maar geen oud of snel geld.
Luiheid is hier erger dan domheid. Sluwheid slechter dan domheid. Genieten doe je als het mag en als je het hebt verdiend; en daarna doen we weer gewoon. En op zondag… is het rustig.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Dam en dijk.
Verbindingen tussen mensen. Zorgen voor elkaar. Tot het uiterste soms. Zo doe je dat in een dorp. Elkaar begrijpen. Elkaar ook bekijken en bespreken. Wij in ons dorp en ons dorp in ons. Met elkaar spelen. Met elkaar wedijveren: De Zwerver tegen Alblasserdam.
Ook nieuwe wegen worden gevonden. De molens die eens onze voeten en weilanden droog maakten, trekken nu een vloed van Aziaten, van Italianen in verwarmde campers . En nieuw werk, geld en reuring. Met drukte op dijk en dam wordt het water steeds meer weg! Met de waterbus naar Dordrecht, met de watertaxi naar de kop van Zuid. Nu nog met de draagvleugelboot van Haven-Zuid naar de molenkade en een nieuwe verbinding tussen Alblasserdam en Kinderdijk is geboren!
Nieuwe wegen vinden met elkaar. Bruggen slaan tussen tientallen culturen, nationaliteiten, geloven. Zullen we samen een dijk bouwen? Een dam tegen de vloed van oppervlakkigheid en hedendaags chagrijn? Tegen de geest van onverschilligheid en eigendunk, die niet alleen van buiten komt. Maar ook bij ons binnen wast en gevaarlijk kan murmelen als stom en verwoestend water.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Een gevoel van trots om hier te horen. Fijn om hier geboren of gekomen of gewenst te zijn. Een gevoel van zachte plicht om hier te dienen, te zorgen, te zijn voor iemand. Te doen voor een goede toekomst.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Terug naar het kind in mij met herinneringen, verhalen en gevoel van verbondenheid. En dan dáár mee vooruit: dammen blijven maken en dijken. Verbinding, bescherming. Wegen van mij naar jou, van jou naar mij, een rustige bedding maken voor onze kleine zorgen. Een veilige en warme plek zijn om aan te spoelen als kind in een storm.
woensdag 30 november 2011
Wat betekent uw woonomgeving voor u? Heeft elke regio een eigen identiteit? Kun je die identiteit omschrijven of zichtbaar maken? Kunstgebouw denkt dat dat kan en voegt elk jaar in een andere regio of gemeente de daad bij het woord. Tijdens de 3e editie van het project Volkscultuur gaat Kunstgebouw op zoek naar de identiteit van Alblasserdam en Kinderdijk. Het resultaat, de korte speelfilm Kind in mij, ging op 30 november 2011 in première in Cultureel Centrum Landvast in Alblasserdam. Voorafgaand aan de film sprak Dirk Louter, voormalig CDA-wethouder in Alblasserdam onderstaande column uit:
COLUMN DIRK LOUTER BIJ PREMIÈRE “KIND IN MIJ”30/11 2011
Kinderdijk en Alblasserdam
Dijk en dam.
Water dat wast, dat bedreigt, dat scheiding brengt is getemd. Is overbrugd, is bedamd, bedijkt. Mensen vinden hun weg en het water rust in zijn bedding. Wij leven in land op water verwonnen, maar nooit onbedreigd.
“Wat is de mens dat Gij zijner gedenkt?” Hier huist een zweem van zwaarheid in het gemoed. Het besef van zijn, maar dan in afhankelijkheid. Leven is gegeven, maar je moet er echt wel iets voor doen. Werken op werven, zwoegen op staal van schepen. Zwerven over de wereld om hier monden van kinderen te voeden, of zwaar en slaperig forenzen in de file naar een anoniem kantoor. High-techoplossingen maken, maar wel in een huid van zweet. Ja, er is ook welvaart maar geen oud of snel geld.
Luiheid is hier erger dan domheid. Sluwheid slechter dan domheid. Genieten doe je als het mag en als je het hebt verdiend; en daarna doen we weer gewoon. En op zondag… is het rustig.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Dam en dijk.
Verbindingen tussen mensen. Zorgen voor elkaar. Tot het uiterste soms. Zo doe je dat in een dorp. Elkaar begrijpen. Elkaar ook bekijken en bespreken. Wij in ons dorp en ons dorp in ons. Met elkaar spelen. Met elkaar wedijveren: De Zwerver tegen Alblasserdam.
Ook nieuwe wegen worden gevonden. De molens die eens onze voeten en weilanden droog maakten, trekken nu een vloed van Aziaten, van Italianen in verwarmde campers . En nieuw werk, geld en reuring. Met drukte op dijk en dam wordt het water steeds meer weg! Met de waterbus naar Dordrecht, met de watertaxi naar de kop van Zuid. Nu nog met de draagvleugelboot van Haven-Zuid naar de molenkade en een nieuwe verbinding tussen Alblasserdam en Kinderdijk is geboren!
Nieuwe wegen vinden met elkaar. Bruggen slaan tussen tientallen culturen, nationaliteiten, geloven. Zullen we samen een dijk bouwen? Een dam tegen de vloed van oppervlakkigheid en hedendaags chagrijn? Tegen de geest van onverschilligheid en eigendunk, die niet alleen van buiten komt. Maar ook bij ons binnen wast en gevaarlijk kan murmelen als stom en verwoestend water.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Een gevoel van trots om hier te horen. Fijn om hier geboren of gekomen of gewenst te zijn. Een gevoel van zachte plicht om hier te dienen, te zorgen, te zijn voor iemand. Te doen voor een goede toekomst.
Kinderdijk en Alblasserdam.
Terug naar het kind in mij met herinneringen, verhalen en gevoel van verbondenheid. En dan dáár mee vooruit: dammen blijven maken en dijken. Verbinding, bescherming. Wegen van mij naar jou, van jou naar mij, een rustige bedding maken voor onze kleine zorgen. Een veilige en warme plek zijn om aan te spoelen als kind in een storm.
copyright © 2010 CDA | Internetbureau w3s.nl
CDA IN SOCIALE MEDIA
