In de multiculturele samenleving van Amsterdam Zuidoost zijn meer dan 130 etnische minderheden als eilandjes in de oceaan. Van samenleven en samenspel is praktisch geen sprake, omdat etnische minderheden sterk naar zijn binnen gericht. Overleven is dagelijks praktijk. In (éénouder)gezinnen spelen grote problemen: ouders die geen of gebrekkig Nederlands spreken, ouders die geen gezag hebben over hun kinderen, vaders die vaak niet zijn of zich niet bemoeien met de opvoeding en dus niet als voorbeeldfunctie kunnen dienen (of juist een slecht voorbeeldfunctie hebben), huiselijk geweld, taboe op (homo)seksualiteit, taboe op de man-vrouw-relatie (emancipatie), vroegtijdig schoolverlating, vreemdgaan, werkloosheid, slechte economische situatie, armoede en vormen van criminaliteit, overmatig drankgebruik en verdovende middelen. Voorts spelen vooroordelen een grote rol.

Willen we dat mensen in een multiculturele samenleving integreren en participeren, dan zal eerst de integratie moeten voldoen aan een viertal basisvoorwaarden: een positieve instelling, de wil om wat te bereiken, niet omkijken maar vooruit kijken en een veilig plek thuis. 

Want ons stadsdeel is kleurrijk, een mozaïek waar muziek in zit.  Een stadsdeel waar het goed toeven is. Een stadsdeel waar je kunt sporten, recreëren en elkaar ontmoeten. En stadsdeel van ‘duizend culturen’. Een stadsdeel waar geen voedselbank meer is, maar werk, inkomen en een woning. Een Zuidoost met bestaanswelzijn voor iedereen.

Hoe gaat de weg daar naar toe? Of zeggen we: onhaalbaar, niet realistisch, dromen zijn bedrog?

Lees hier de bijdrage van Henk de Boer aan de algemene beschouwingen in Zuidoost.