Na het debacle in Kopenhagen, wil ik u toch een hart onder de riem steken. Of beter gezegd meerdere harten.

Hart 1. Dat met die Chinezen valt wel mee. Bezoekers die uit China terugkomen vertellen dat de Chinezen hard aan het milieu werken. Ze hebben al meer windmolens dan de USA. Alleen, ze houden niet van pottenkijkers. En in tegenstelling tot Europa, als de Chinese overheid iets wil bereiken volgt de bevolking. Kijk hoe de regering in een paar jaar het spugen en rochelen op straat de kop heeft ingedrukt.

Hart 2. Nederland krijgt een aansluiting op het Deense elektranet, de kabel heet Cobra. Denemarken heeft een enorme voorsprong op het gebied van windenergie en daar kunnen we van profiteren. De EU geeft een subsidie van € 85.000.000. Het is de bedoeling ook nog te bouwen windparken op de kabel aan te sluiten. Bedenk wel dat elektriciteit de motor wordt in de toekomst. Dus wie de transportnetten bezit heeft een flinke voorsprong. Misschien toch niet zo’n slechte zet van TenneT om een flink stuk van het Duitse transportnet te kopen.

Hart 3. Brandend ijs. Een echt winteronderwerp. In 1970 startten de Sovjets in West Siberië de Norilsk nikkel smeltinstallatie. Deze installatie wordt gevoed met gas uit het Messoyakha gasveld. Een wonderveld het gas raakt niet op. De ingenieurs ontdekten dat er gas in het veld sijpelde uit de permafrost. Het gas zat opgesloten in het ijs en bestaat uit puur methaan. Dit in ijs opgeslagen gas noemen we Methaanhydraat of methaanijs. Als je een lucifer bij een brok ijs houdt brandt het. Dit is geweldig spul. Een liter ervan levert 160 liter methaangas dat vergelijkbaar is met ons aardgas. Het goede nieuws, in de toendra maar vooral in de diepzee zit gas voor meer dan 1000 jaar verbruik. Waarom doen we er niets mee? Steve Holditch, hoofd van de opleiding tot olie-ingenieur aan de Texas A&M universiteit zegt:“De problemen bij de winning zijn allesbehalve technisch van aard. Het ontbreekt vooral aan een economische impuls. Aardgas is te goedkoop”.