Bestaan socialistische stoeptegels, liberale lantaarnpalen of christendemocratische verkeersdrempels? Nee, natuurlijk niet. Maar hoe kunnen politieke partijen hun ideologie wel kwijt in een gemeenteraad?

Grotendeels kan het politieke landschap worden ingedeeld in drie stromingen: socialisme, liberalisme en christendemocratie.

Socialisme is een maatschappijvorm gebaseerd op gelijkheid, sociale rechtvaardigheid en solidariteit. Kerngedachte is dat het collectief, al dan niet belichaamd door de overheid/staat, de hoogste beslissingsbevoegdheid heeft over de verdeling van macht en goederen. Een grote overheid, dus.

Het liberalisme heeft als uitgangspunt de vrijheid van het individu en een streven naar een vrije markt waarin de overheid zich terughoudend opstelt. Van de overheid wordt alleen zaken verlangd, die onmogelijk door het individu behartigd kunnen worden. Zeg maar, de vrije markt.

De christendemocratie legt het accent op de eigen verantwoordelijkheid. Het CDA kent vier uitgangspunten:

• Publieke gerechtigheid: een betrouwbare overheid stelt duidelijke grenzen en geeft de burger zekerheid.
• Gespreide verantwoordelijkheid: we zijn samen verantwoordelijk voor een goede samenleving.
• Solidariteit: er moet betrokkenheid zijn tussen generaties en tussen arm en rijk.
• Rentmeesterschap: we moeten de aarde goed achterlaten voor volgende generaties.

Kortom, mensen en hun organisaties.

De vraag uit de titel, hoe ideologie in een gemeenteraad tot uiting komt, is naar aanleiding van een raadsvoorstel Heidezicht. Heidezicht is de naam van de in onbruik geraakte speeltuin in de groene long, de groene strook tussen de Westereng en de Oostereng. Al jaren is de gemeente hiermee bezig. Naast een speeltuin moet hier ‘kleine’ horeca komen. Vraag is wie gaat dat horeca-gebouw neerzetten: de gemeente of de uitbater? Wie neemt het risico als bijvoorbeeld de marktconforme huurprijs niet meer kan worden opgebracht?

Vanuit het socialisme kan worden gezegd dat zowel het gebouw als de exploitatie moet gebeuren door de gemeente; de overheid. Zo kan er zoveel mogelijk invloed worden uitgeoefend op gezonde voeding, duurzame inrichting en openingstijden.
Het liberalisme zou dit zoveel mogelijk overlaten aan de vrije markt. De horecaondernemer financiert, bouwt en exploiteert de hele handel naar eigen goedvinden; winstmaximalisatie is de drijfveer.
En de christendemocratie wil dat de buurt zelf de verantwoordelijkheid neemt om speeltuin en horeca te realiseren. Samen worden plannen gemaakt; er wordt rekening met elkaar gehouden. De – christendemocratische sociaaleconomische – middenpositie betekent dat de uitbater het horeca-gebouw neerzet en zelf de risico’s loopt; rekening houdend met gezamenlijke belangen.

In de gemeenteraad van gisteren kwam helaas zo’n ideologisch debat niet tot stand. Daarvoor was de aanloop van zes jaar misschien wel te lang; nu moest er een besluit komen. Het compromis is dat de gemeente het horecagebouw neerzet en een huurprijs vraagt aan de uitbater. Hiermee bepaalt de gemeente bijvoorbeeld de openingstijden; en dat is goed voor de buurt. Dus gelukkig heeft een ruime meerderheid van de raad – inclusief het CDA – ingestemd met het investeringskrediet voor het project Heidezicht. D66 stemde tegen.

Hopelijk kunnen we een echt ideologisch debat wel in de volgende gemeenteraad houden. Ik houd je op de hoogte!

En nu nog het slechten van de christendemocratische drempel in de opiniepeilingen …..

Groet,
Bert Sonneveld
Fractievoorzitter CDA-Bussum
bert.sonneveld@bussum.cda.nl
www.cda.nl/Bussum
http://www.youtube.com/user/CDABussum

PS Afbeelding is afkomstig van Wikipedia en heeft als titel 'De Nolan dimensie voor Nederlandse politieke stromingen en politieke partijen'