Sinds 1 maart 2007 ben ik lid van de Tweede Kamer. Op de dag van mijn beëdiging was ik 26 jaar. Een jonkie dus, maar niet helemaal onervaren. Op mijn 17e werd ik lid en van het CDA en het CDJA. Al heel snel deed ik actief mee. Eerst als voorzitter van de Friese CDA-jongeren, daarna gemeenteraadslid, om vervolgens lijsttrekker en fractievoorzitter te worden in mijn eigen geboortestad Bolsward. Tot aan de Tweede Kamer heb ik werk, onderwijs en politiek gecombineerd. Ik ben getrouwd met Lianne en samen zijn we de trotse ouders van vier kinderen. Bekijk hier mijn CV.
Mijn achtergrond
Het is heel moeilijk te zeggen hoe ik politiek actief ben geraakt want ik kom uit een a-politiek nest. Mijn ouders waren totaal niet geïnteresseerd in politiek en stemden ook lang niet altijd. Daarentegen waren ze juist wel maatschappelijk betrokken, zoals in de kerk bijvoorbeeld, de wil was er dus wel degelijk. Ik heb daarom wel meegekregen dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor je omgeving, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk. Door die paradox tussen beperkte politieke interesse en maatschappelijke betrokkenheid ontstond bij mij het gevoel dat om mensen voor politiek te interesseren politiek meer aansprekend moet zijn.
Mijn politieke belangstelling
Waarom ik zelf wel een politieke belangstelling heb ontwikkeld, terwijl mijn ouders dat duidelijk niet hadden, kan ik niet echt duiden, ook omdat ik het wel met mijn ouders eens was als zij bijvoorbeeld stelden dat ‘politiek niet nodig is om de wereld te verbeteren’. Er zijn namelijk zo veel manieren om de wereld beter te maken. Mijn stelling is dan ook ‘hoe minder politiek hoe beter’, de samenleving moet zelf oplossingen aandragen. Dat is ook de reden dat ik voor het CDA heb gekozen. Bij het CDA vind ik ten eerste de christelijke normen en waarden beter terug maar vooral ook de bereidheid om vraagstukken bij de samenleving neer te leggen, de bereidheid om de vraag te stellen ‘wat kunnen jullie hier zelf aan doen, voordat wij ons hier als overheid mee gaan bemoeien’. Want in mijn ogen is de overheid eigenlijk de slechtste stap. Met betrekking tot het christelijke aspect moet ik overigens wel toegeven dat ik mij toen ik net lid was van het CDA wel eens afvroeg of de ‘C’ van CDA nog wel voor christelijk stond. Eén van mijn doelen is dan ook om onze ‘C’ op te poetsen.
Mijn drijfveer
In de politiek is mijn drijfveer om mensen te activeren, om te voorkomen dat de overheid moet handelen. Begin 2007 heb ik dat gedaan in de campagne voor de Provinciale Staten in Friesland. Ik was campagneleider en het doel was om jongeren meer bij de verkiezingen te betrekken. Die campagne heb ik vervolgens niet zelf gemaakt, maar ik heb dat de jongeren laten doen. Zo hebben we hun eigen ideeën gebruikt om jongeren over te halen om te gaan stemmen. En dat werkte, omdat ik de belofte had gedaan 'de ideeën die jullie aandragen die gaan we ook echt uitvoeren'. Zo had ik een vrijwillig campagneteam van 150 jongeren. Het leukste resultaat was waarschijnlijk de verkiezingsrap, waaraan ook de Commissaris van de Koningin heeft meegedaan. Met een limo-Hummer zijn we naar een grote discotheek gereden en hebben we een rap opgevoerd. Daarmee hebben we in één keer 3000 jongeren bereikt. De serieuze kant van het verhaal is dat het echt belangrijk is om jongeren te laten stemmen. Wat blijkt is dat als jongeren drie keer op rij niet stemmen, dat ze dan nooit meer in hun leven stemmen, dat is gevaarlijk.
Mijn doelen en idealen
Meer respect en bezieling in onze samenleving, minder verharding, meer omkijken.
Bovendien wil ik dat het meer om de mensen gaat en minder om de overheid, dat zijn de idealen van eigen verantwoordelijkheid en rentmeesterschap, ook al is dat dus meer liberaal dan sociaal-democratisch. Toch steun ik nadrukkelijk de huidige coalitie. Na jaren van de financiën op orde brengen is het nu tijd voor de maatschappelijke investeringsagenda die wij de komende vier jaar gaan voeren. Wat dat betreft is de VVD nu te hard voor de onderkant van onze samenleving.
Wat wil ik de komende vier jaar bereiken?
Heel specifiek wil ik in de komende vier jaar absoluut bereiken dat er een verplichte maatschappelijke stage komt voor alle scholen. Als dat niet lukt, zie ik dat als persoonlijk falen. Zo’n stage is op meerdere manieren belangrijk. Ten eerste vind ik dat school niet alleen een voorbereiding moet zijn op geld verdienen, maar een voorbereiding op de samenleving als geheel. School is ook meer dan een diploma halen, de ogen van jongeren moet er ook geopend worden. Ze kunnen dan bijvoorbeeld zien dat vrijwilligerswerk loont, door de voldoening die je er uit haalt. En zien dat ze zelf dingen kunnen veranderen zonder dat ze daarvoor direct Nelson Mandela moeten zijn. En tot slot leer je ze op die manier ook om verantwoordelijkheid te nemen voor hun omgeving.
Mijn boodschap
In mijn relatie met de kiezer is het van wezenlijk belang dat twee begrippen centraal staan; betrouwbaarheid en betrokkenheid. Betrokkenheid naar de problemen van mensen en vervolgens staan voor de belofte die je toezegt. Als je dat niet doet, gaan mensen niet meer stemmen en verliezen mensen het vertrouwen in politiek.
Wie ik vertegenwoordig is moeilijk te zeggen. Ik zou kunnen zeggen ‘de jongeren’, terwijl ik weet dat juist veel ouderen op mij stemmen. Weliswaar omdat ik jong ben, maar niet omdat ik een popie jopie ben, juist ouderen zijn namelijk blij wanneer jongeren zich in de politiek mengen. Bovendien schaam ik mij er niet voor om als jong kamerlid degelijk te zijn, en niet alleen maar idealistisch. Dat vind ik niet saai. Ik wil waarmaken wat ik zeg. Als ik nu roep de vergadercultuur moet anders, dan vind ik wel dat ik dat over vier jaar voor elkaar moet hebben gekregen. Die instelling mis ik soms wel bij andere jonge politici, eerst zijn ze jong en idealistisch, om later de politicus te worden waar ze vroeger juist tegenaan schopten.
