Als deze nieuwsbrief verschijnt, is het 26 januari. Op deze datum was mijn vader jarig. Jammer genoeg moet ik hem al bijna 19 jaar missen en er gaat geen dag voorbij of ik denk aan hem. In het CDActief van 21 oktober 2010 heb ik geschreven over het CDA en de oppositie en dat mijn vader zich in het graf om zou draaien als hij wist wat er gebeurde met zijn CDA. Hij zou willen dat ik liet zien waar het CDA voor staat; niet zeuren, schouders eronder. Raadslid zijn op een wijze die vertrouwen, geloof, hoop en liefde uitstraalt.

Toen kwam het congres op zaterdag jl. Het CDA kiest radicaal voor het midden. Het rapport van het Strategisch Beraad van Aart Jan de Geus biedt een visie op mens en maatschappij. Het CDA doet een appél op de samenleving. Op onderdelen nemen we afstand van de PVV. Het woord compassie valt. Je laten raken door het lot van een ander. Niet ‘na ons de zondvloed’. Het is een stuk geworden dat de koers voor de komende 15 jaar uitzet. Ik werd er warm van en mijn vader zou zeggen: “Hé, hé, het werd tijd”. Met dit stuk kunnen we de harten van de mensen weer veroveren. Na anderhalf jaar voelt het voor mij als thuiskomen. Maar dan nu ook doorzetten, gaan voor de inhoud, het debat aangaan. Zelf nadenken en niet domweg doen wat een ander je vertelt. En die nieuwe voorzitter die komt wel. Hier in Overijssel hebben we trouwens een heel goede afdelingvoorzitter: Hein Pieper. Alleen willen we die nog niet missen. Tegenhouden kunnen we hem ook niet.

Betrokkenheid en compassie hebben bij het CDA tot een aantal keuzes geleid. Een ton extra voor Stichting Leergeld, vechten voor volledig behoud van de langdurigheidstoeslag, opkomen voor de kwetsbare groepen die juridische hulp nodig hebben en bezoek aan  75-plussers in Enschede. Betrokkenheid en compassie moeten tot andere keuzes leiden.

Mijn vader zou knikken, lachen en mij een dikke knuffel geven.

Margriet Visser-Voorn