Dinsdag 14 februari, op Valentijnsdag was de Stadsdeelcommissie West bijeen. Op de agenda stond de jaarrapportage 2011. Veel onderwerpen en projecten op groen. Dus tevreden. Ook Aanpak huiselijk geweld stond op groen. De politie gaat door op de ingeslagen weg en maakt deel uit van een stevig netwerk dat gezamenlijk optrekt in de aanpak. Het aantal incidenten ligt op hetzelfde niveau als het jaar daarvoor, 278 versus 297. Een nieuw project is pilot Code Rood dat op 1 maart van start gaat. Er gaat gewerkt worden met “rode vlaggen” bij bepaalde zaken waarbij het vermoeden, zeg maar het onderbuikgevoel, is dat het misschien in die gezinnen fout kan gaan.

In de Nieuwsbrief van Jeugdzorg staat dat er in het afgelopen jaar in Twente 840 meldingen van huiselijk geweld zijn geweest. Daarbij waren 1600 kinderen betrokken, waarvan 40% in Enschede. Ongeveer dus 650 kinderen die in aanraking komen met huiselijk geweld! Knap beroerd werd ik ervan! Mijn vraag in de vergadering was dan ook: “Hoe gaat het met die kinderen?”. Kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld kunnen hiervan ernstige gevolgen ondervinden. Gemeenten worden straks verantwoordelijk voor alle zorg voor de jeugd. Ook de zwaardere en meer specialistische zorg. Dus we kunnen er wat van vinden. Voor deze 650 kinderen in Enschede moeten we aandacht hebben. Een reden voor het CDA om hier eens dieper in te duiken.

Mijn vragen hoorden niet thuis in de vergadering van de stads-deelcommissie. Dat wist ik. Alleen ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hierover geen signaal af te geven. Valentijnsdag was het. Een dag waar je je partner, kinderen, geliefde of ouders een briefje of kaart schrijft met ”Ik hou van jou”. Een dag die bol hoort te staan van rode harten en niet van Code rood. Elk kind dat hierbij betrokken is, is er één te veel.

Margriet Visser-Voorn