‘Ik snap er niets van. De welstandscommissie zegt dat de schuur beeldbepalend in het landschap is, maar de schuur is alleen vanaf het land te zien. Waarom willen ze niet meewerken’. Zomaar één voorbeeld van een casus die de afgelopen maanden langs kwam.

We zijn deze collegeperiode begonnen met het spreekuur. Iedere donderdag (behalve in vakanties) van 18.30 – 19.30 uur zijn alle Goese burgers welkom om met ons te spreken. Aanmelden hoeft niet. Vanaf het begin is het een succes. Gemiddeld komen er meer dan twee mensen per keer. De onderwerpen variëren enorm. We horen vooral aan en komen er dan zo snel mogelijk (binnen twee weken) op terug. Natuurlijk bestaat het gevaar dat iemand die z’n neus heeft gestoten het nu direct via het college probeert. Maar tot op heden hebben we veel vragen kunnen oplossen. Door er gewoon nog eens naar te kijken, door de juiste partijen bij elkaar te brengen, door duidelijk uit te leggen waarom iets niet kan (en daarmee een enorme briefwisseling of wellicht zelfs rechtsgang voorkomen) of door als college een ander besluit te nemen.

Aan het eind van de vorige collegeperiode was afgesproken dat er een nieuwe communicatienota moest komen. Het spreekuur loopt daar succesvol op vooruit. De open houding die we als college daarmee tonen,  zetten we ook door bij wijkavonden, themabijeenkomsten, klankbordgroepen, enzovoort. Iedereen weet het, communicatie is bij elk onderwerp van belang. Je kunt het nog zo oneens zijn met iets, als er goed over gesproken kan worden kan er toch begrip zijn. En dat mag altijd het doel zijn.

Ik begon niet voor niets met het voorbeeld van de schuur. Want de persoon die hiervoor kwam, kwam later nog een keer terug. Met een doosje Zeeuwse babbelaars om mij te bedanken. Want naar aanleiding van zijn bezoek ben ik in de casus gedoken en het bleek allemaal inderdaad wel soepeler te kunnen. Mooi dat iemand dan de moeite neemt om je daarvoor te bedanken.