Zo eind juni komen de eerste signalen dat de vakantie er aan komt. De stukken voor de laatste raadsvergadering moeten af. Alles wat daarna nog komt, kan pas in September naar de gemeenteraad. Vervolgens gaan de eerste mensen met vakantie. Tijdens vergaderingen is dat merkbaar, omdat er dan soms stukken ontbreken.

Eenmaal juli dan is er een periode dat het echt rustig is. Dan is er tijd om weer eens langer te gaan zitten voor bepaalde afspraken. Geleerd van vorig jaar, zijn er afspraken ingepland met organisaties om eens over de verdere toekomst na te denken. Bijvoorbeeld RWS, SportZeeland, Sportpunt Zeeland, een aantal verenigingen, enzovoorts. Dat past overigens ook prima in het traject van de structuurvisie 2040.

En er is tijd om weer eens terug te kijken naar het verkiezingsprogramma en het collegeprogramma. Zijn we op stoom na anderhalf jaar? Waar moeten we een tandje bij zetten? De geruststellende constatering is dat we aardig op stoom zijn. Er is veel in gang gezet. Bijvoorbeeld de bouw van scholen kent nu een strakke planning, de ontwikkeling van sportpark het Schenge is gestart, de contouren van de jeugdvisie zijn gereed, we zitten strakker in de afspraken met allerlei partijen rondom woningbouw, het jeugdsportfonds is geregeld, enzovoorts. Later dit jaar zal de fractie een compleet overzicht opmaken.

Maar er zijn ook zaken die nog geregeld moeten worden. De vrijwilligersdag moet vóór december op stapel worden gezet. Er staan wel veel starterswoningen gepland, maar daadwerkelijk opgeleverd is er nog niet één. Al zijn de 37 woningen in Goese Schans die wel gebouwd worden voor een groot deel voor starters en zijn we ook bijna rond met een initiatief in Mannee voor 9 woningen. De besluitvorming over de combinatiefunctionaris, als ondersteuning voor verenigingen, laat nog even op zich wachten.

Tot slot iets over de financiën. We mogen blij zijn dat bij de start van het college direct is gekozen voor de forse bezuiniging van 8 miljoen euro. Toen was de tijd rijp om nog niet onder druk van moeten, rustig naar de begroting te kijken en te zoeken naar bezuinigingen. Niet dat alles nu vanzelf gaat. Bezuinigingen doen altijd pijn. En het is zeker niet zo dat we er nu zijn, gelet op alles wat speelt rondom de euro en de kabinetsplannen. Er is immers nog geen bestuursakkoord en de effecten daarvan zullen we zeker gaan merken. Maar door direct te hebben gekozen voor die bezuiniging, is er nu wel een beetje lucht. Niet dat alles kan. Het komt er op aan om wel als een goed rentmeester te werk te gaan. Dat betekent dat soms ook kleine bedragen geweigerd worden. Vaak is dan de kritiek dat we aan de ene kant miljoenen uitgeven, maar nog 100 euro over hebben voor een bepaald evenement of een paar duizend euro voor de ondersteuning van een vereniging. Toch moeten we die afweging steeds blijven maken, om de komende jaren in dezelfde positie te kunnen blijven als waarin we nu zitten. Ook om grote projecten, zoals een aansluiting op de A58 die voor iedereen van belang is, in de toekomst te kunnen realiseren. En om de kosten voor reïntegratie, voor de WMO, enzovoorts, die oplopen gelet op de economische omstandigheden te kunnen blijven dragen.

Jo-Annes de Bat