Hoe snel kan iets gaan. De vergadering was net begonnen. Een sms’je, of ik communicatie wilde bellen. Nieuwsuur, Hart van Nederland, Pauw en Witteman, maar ook onze eigen PZC en Omroep Zeeland wilden contact.

Direct een sms terug gestuurd waarover het dan wel niet ging en hoe dringend het was. Het antwoord: zeilmeisje en ze staan al bijna op de stoep. Vanaf 11.00 uur tot 's avonds 19.00 uur ben ik vervolgens bezig geweest met dit onderwerp.

Eerst maar eens verdiept in wat er aan de hand was. Aanleiding voor alle aandacht was een artikel in de Volkskrant dat Goese ambtenaren blijkbaar een enorme misdaad hadden verricht. Ze hadden de vader van het zeilmeisje uitgenodigd voor een gesprek. Keurig per brief. Aangegeven werd waar het gesprek zou kunnen plaatsvinden, het tijdstip en de vraag of dit moment uitkwam en zo niet, of meneer contact op wilde nemen voor een nieuwe afspraak.

Op onverklaarbare wijze was deze brief bij de pers aangekomen. Dat was nu precies wat wij wilden voorkomen. Niemand zit te wachten op een herhaling van datgene wat zich afspeelde rondom het vertrek van het zeilmeisje. Dat herinneren we ons allemaal nog. Het ging toen tot aan een rechtzaak over de leerplicht toe. Het regionaal bureau leerplicht Oosterschelderegio is verantwoordelijk voor de leerplicht van het zeilmeisje. Want de vader van Laura woont in Bruinisse. Dat valt weliswaar onder de gemeente Schouwen-Duiveland, maar omdat de ambtenaren in dienst zijn van de gemeente Goes en werken voor de regio, werd toch de gemeente Goes gebeld.

Het bureau had de inschatting gemaakt dat niets doen ook niet kon. Want bij terugkomst zou er zeker aandacht voor zijn. Gelet op wat bij het vertrek had gespeeld, was zeker de vraag gesteld aan haar en vervolgens aan ons: hoe is het met het leren gegaan. Daarbij moet ook opgeteld worden dat geldt dat altijd alle kinderen gelijk behandeld moeten worden. Daarnaast had zij in de pers al een aantal keer iets gezegd over haar voortgang ten aanzien van leren. Andere ouders verwijzen daar dan maar wat graag naar. Om te voorkomen dat er onnodig veel aandacht voor zou komen, wilden we met de vader, als verantwoordelijk ouder, afspraken maken.

Na het eerste bericht in de krant kregen wij veel negatieve reacties. Die gingen soms erg ver! Ook de media dook er vol op. Wat doet de gemeente nu? Is dit nu nodig? Ook wij vinden het een bijzondere situatie. En het zeilmeisje maakt een stevige ontwikkeling door, die andere kinderen met dezelfde leeftijd niet doormaken. Dus wij willen graag maatwerk leveren. Maar daarbij moeten we wel de regels, op z’n minst, als leidraad nemen.

Het was zeker niet onze keuze om het zo publiek te maken. Integendeel. We hadden ingeschat dat het spitroeden lopen was. En ergens voelt het dan heel erg vervelend dat het toch op deze manier aandacht krijgt. Had het anders gekund? Ja, er geen aandacht aan geven. Maar andere ouders verwijzen er regelmatig naar, dus dat kan ook niet.

Ondertussen is Laura aan land. We wachten af welke keuzes ze zelf maakt. De duidelijkheid zal nu van haar kant moeten komen. En gelet op het feit dat ze heeft aangetoond zelfstandig te zijn, reken ik er op dat ze ook in het geven van duidelijkheid verantwoordelijkheid neemt.