Dat het CDA Haarlem geen voorstander is van het vrijgeven van de koopzondagen, mag inmiddels bekend worden verondersteld (en is anders hier terug te lezen). Eenmaal geconfronteerd met een krappe meerderheid (18 tegen 20) voor het vrijgeven van de koopzondagen, hebben wij (gesteund door de voltallige oppositie) gepleit voor extra budget voor handhaving. Immers, er zal extra drukte en extra overlast zijn op al die extra koopzondagen. Dat mag naar ons oordeel niet ten koste gaan van de reguliere handhaving. Hier is namelijk ook al veel te weinig van! Wij hebben daarom samen met TROTS, HaarlemPlus en de SP een motie ingediend die opriep om niet te besluiten tot het vrijgeven van de koopzondagen, voordat “het college klip en klaar heeft aangegeven hoe de financiële gevolgen gedragen en de dreigende overlast beperkt kan worden”. In reactie hierop heeft verantwoordelijk wethouder Nieuwenburg toegezegd € 20.000 per jaar vrij te maken voor handhaving. Te weinig ons inziens, maar beter dan niets… 

De vrijheid van de een gaat ten koste van de vrijheid van de ander. De straat, de buurt, de wijk komt niet tot ‘ademen’ als zeven dagen in de week de winkels open zijn en bevoorraad moeten worden. De gemeente heeft toezicht, handhaving, parkeren, legen en vegen nog niet geregeld. Alsof het College aan deze aspecten niet gedacht heeft. Het CDA stelde: eerst regelen, dan besluiten. Het mocht niet baten. “Jullie worden bedankt”, zei een ouder van school waar ik les geef. “Moet ik zondags gaan werken”. Heeft de politiek genoeg gekeken naar de positie van de zittende werknemers? Weten we hoe de concurrentieverhoudingen tussen de kleinere en de grote zaken zich zullen ontwikkelen? Wordt een winkelstraat wel gezellig als de helft van de winkels niet open gaat op zondag? We gaan het zien. Feit is dat veel Haarlemmers extra last zullen ondervinden om de vrijheid van ondernemers en consument te faciliteren: zo’n vrijheid is een schijnvrijheid.