Een drukke week, zodanig dat ik van één informatie-avond maar heb afgezien om in ieder geval nog 1 avond thuis te zijn. Maandag startte ik al met het bestuur van de Stichting Ontwikkelingssamenwerking Ghana: hoe nu om te gaan met het besluit van de raad om geen ambtelijk ondersteuning meer te financieren en de nieuwe landelijke richtlijnen voor uitvoering van projecten. We zijn er nog niet uit en overleggen nog op verschillende tafels hierover.

Aansluitend met een broodje naar de werkgroep regiozaken. Daar hadden we ook slechts 1 uur, dus snel door de agenda. Veel aandacht werd er besteed aan de decentralisatie van de jeugdzorg naar de gemeenten. Het is schrikbarend wat er op de gemeenten af komt. Het gaat om een grote en zware verantwoordelijkheid die bij de gemeenten komt te liggen als het gaat van het voeren van regie over de nieuwe taken. Nog los van de tijdsbesteding die dat met zich meebrengt. De WMO-adviseur zal naar mijn mening een steeds bredere en zwaardere rol gaan vervullen. Het is de bedoeling dat Holland Rijnland dit voor de regio verder gaat uitwerken. Van belang is om dan niet in een fuik te lopen en zelf nog de mogelijkheid te behouden om te sturen in de wijze van aanpak op lokaal niveau en het snel kunnen interveniëren en samenbrengen van alle instanties die vaak betrokken zijn bij jeugdzorg.

Vervolgens holderdebolder naar boven voor het presidium. Gelukkig allemaal goed voorbereid door de griffier, waardoor we ook snel klaar waren. In maart hebben we enerzijds de ontmoeting met de Commissaris van de Koningin en anderzijds weer een werksessie voor raad en college. Dit vraag dus weer de nodig voorbereiding en input. We vinden het vooral van belang dat bij de Commissaris van de Koningin ook delegaties uit het maatschappelijk middenveld  hun woordje kunnen doen. En in de werksessie zal het goed zijn om nog eens aandacht te besteden aan goede raadsdebatten en het inzetten van raadsinstrumenten.

Omdat 3 vergaderingen op 1 avond veel energie vraagt (steeds weer schakelen naar andere onderwerpen, input en samenstelling van deelnemers), heb ik de informatieavond over de kantorenstrategie op dinsdagavond maar gelaten voor wat het was.

Op woensdag en donderdagavond had ik voor mijn werk nog 2 bijeenkomsten. Een bevelvoerdersoverleg bij de brandweer en een OC-vergadering. De rol van de vrijwilligers bij de brandweer moet niet worden onderschat. En bij de regionalisering is teveel de focus gelegd bij het gelijkschakelen van beroeps en vrijwilligers op allerlei beleidsonderdelen. Te weinig aandacht is er daarbij geweest voor maatwerk. Kazernes met vrijwilligers willen vooral hun eigen identiteit houden ook binnen een grotere Veiligheidsregio. De bijeenkomsten gaven veel stof tot nadenken en weer input voor een presentatie aan de korpsleiding over dit onderwerp. Dat is dus weer een weekendklus geworden.

Vrijdagmiddag bracht ik nog een bezoek aan de moeder van goede vrienden van ons in het revalidatiecentrum. Bijgepraat en samen gezongen. Mijn dochter speelde ook nog piano voor de patiënten. Een fijne en mooie daad omdat ze zo wat extra aanacht te geven. Veel patiënten vinden het namelijk erg moeilijk om door een ongeval ineens een groot deel van hun zelfstandigheid te moeten inleveren en daardoor ook veel sociaal contact kwijt raken.

Gelukkig volgde hierop een relaxed weekend en heb ik lekker veel kunnen lezen in nieuwe boeken die ik voor mijn verjaardag had ontvangen.

Karin van der Kaaden