Asielkinderen

In Nederland wonen asielkinderen, minderjarig en soms alleenstaand. De meesten wonen bij de ouders. Sommige wonen bij pleegouders, andere in opvangtehuizen. Deze vormen van wonen zijn een tweede keus oplossing. De eerste keus is wonen bij je ouders.

De wereld kent migranten. De lok van verre oorden, de uitdaging van het buitenland, een betere toekomst voor jezelf en je kinderen kunnen redenen zijn om je bed op te pakken en te gaan. Soms is er de nood; oorlog, natuurramp of politiek ongewenst en je leven niet zeker. De migranten zijn nieuwelingen en vreemden in een ander land.

Gelukkig is de mens een continue denker. Deze eigenschap maakt het voor mensen mogelijk snel te acclimatiseren. Waarschijnlijk heeft de natuur de mens hiermee uitgerust voor de instandhouding van de soort. Toen alle mensen nog nomaden waren moest de jacht op voedsel immers niet worden afgeremd door heimwee. Ook de vakantieganger kent het fenomeen. Nog geen dag op de camping of je voelt je al helemaal thuis. Alsof je er al weken bent. Je kunt het ook in de seizoenen herkennen; in de winter heb je nauwelijks voorstelling van de zomer en andersom. De eigenschap maakt het ook mogelijk dat we ons kunnen ontwikkelen. Nieuwe technieken aanvaarden en gebruiken is in de 21^e eeuw het jachtveld van vroeger.

Ieder mens is uniek en daarmee ook zijn vermogen om het continue denken te ervaren. De ene mens is overal direct thuis, een ander ervaart nog heimwee. Je kunt beter ook maar niet ouder worden want kinderen zijn toppers in dit aanpassingsgedrag.
Het moet niet verward worden met culturele waarden. Dit is de rugzak vol met meningen, visies en gewoonten meegekregen van je directe opvoeders. Hoewel de mens zich snel ergens thuis voelt, de rugzak is meegegaan.

We gaan weer terug naar de avonturiers en vluchtelingen. Het kost hen relatief weinig moeite om zich thuis te voelen op een nieuwe plek dit in tegenstelling tot het kwijt raken van oude gewoonten. Kent het gastland echter een totaal andere cultuur dan zal het jaren, vaak generaties, duren voordat de gastlandbewoners begrepen worden. Hun kinderen hebben het gemakkelijker; snel gewend en nog geen ingeslepen gewoonten.  Wanneer deze kinderen meer door de nieuwe omgeving worden opgevoed dan door de ouders zullen ze sneller en meer cultuurelementen opnemen van hun nieuwe woonplek.

Mocht er met het settelen een kink in de kabel komen en men besluit weer verder te trekken dan kijkt het kind slechts één dag achterom. Daarna is de blik weer naar voren.

En dan is er op woensdag 18 januari in de gemeenteraad van Leek een motie met de volgende tekst: ‘overwegende dat het wezensvreemd is om asielkinderen die geworteld zijn in Nederland terug te sturen naar het land van hun ouders’.

Een paar opmerkingen:

1.       Als er met het wezen de mens bedoeld wordt dan sluit de tekst niet aan bij de leer van de menskunde.
2.       Mensen wortelen niet, laat staan kinderen. We zijn juist uitgerust met een prima acclimatiseringsmechanisme.
3.       Cultuur krijg je mee van je opvoeders. Reis je met je ouders mee dan zal dit niet noemenswaardig verschillen waar je ook bent op de wereld.

 Dit alles maakt de motie tot een onnavolgbaar stukje tekst. De CDA-fractie (twee van de drie) kon er dan ook geen kaas van maken en heeft tegen gestemd. De fractie(twee van de drie) betreurt het feit dat de motie is aangenomen. Volgens onze inschatting werd meer gedacht met emotie en met het idee dat ons land het enige (kinder)paradijs op aarde is dan met oog voor het belang van het kind.
De twee fractieleden respecteren het standpunt van het fractielid wat voor de motie heeft gestemd. Ieder fractielid heeft gestemd zoals volgens hem de wereld er beter van wordt.

De fractie (twee van de drie) vindt dat je kinderen niet behoort los te weken uit het asielbeleid omdat kinderen bij ouders horen en zich overal snel thuis zullen voelen. Wanneer kinderen los geraakt zijn van de ouders, willen we ons juist inzetten om ze weer bij elkaar te brengen.

De CDA-fractie ziet asielzoekers dan ook als één groep waar onze samenleving  een verantwoord en humaan antwoord voor moet hebben.

Verder beoogd de motie eenheidsworst. Een ‘regeling’ voor alle 2000 (!) in Nederland wonende asielkinderen. Juist in het asieldossier blijkt telkens weer dat het ene geval het andere niet is.

Onze partij heeft een goed en doordacht asielstandpunt waar de fractie (twee van de drie) vierkant achter kan staan. De motie ging over het scheiden van kinderen en ouders en niet over het algemene asielbeleid. Wanneer het ‘echte’ asielbeleid ter sprake komt, gaan we daar verder op in.