Politiek en geloof vormt gezamenlijk dat deel van het leven wat het dichtst bij de persoon komt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we juist bij deze aspecten van het leven aansluiting zoeken bij een groep. Een groep met dezelfde paradigma en denkbeelden. Echter hierin schuilt zeker gevaar. Door teveel je te spiegelen met gelijkdenkende gaat het idee zich vormen van superioriteit. Het eigen denkbeeld is de juiste en elke andere is per definitie onjuist en zal enkel het zuiver denkgoed kunnen besmeuren. Er wordt een afkeer gecreëerd tot andere meningen wat in ernstige gevallen kan leiden tot angst voor andersdenkenden. In de wetenschappelijke literatuur is veel over deze ontwikkeling geschreven. De term groupthink is een belangrijke theoretische notie. De term gaat ervan uit dat indien men zich enkel omringt met een specifieke groep, de leden van deze groep hun mening gaan conformeren naar de mediaan van de groep. Dit leidt volgens de theorie immer tot irrationele keuzes. Om te kunnen komen tot weloverwogen keuzes moet men zich openstellen voor andersdenkenden. Hoewel kritiek of discussie het diepst van de mens kunnen treffen in kwesties van politiek en geloof, zijn open en eerlijke ontmoetingen nodig. Niet enkel om te kunnen komen tot rationele keuzes het is tevens een verplichting. Politiek en geloof vormen de spiegel van onze samenleving. Hoe wij als maatschappij beslissen is gestoeld op de wisselwerking tussen beiden. Geloof is niet enkel het bestaan van een god of niet, maar ook morele en gewetenskeuzes. Politiek gaat om verdelingskwesties en rechtvaardigheid. Door in contact te blijven met personen en meningen van allerlei achtergronden kunnen we een gelijkende spiegel vormen. Verzuimen we hierin dan geeft de spiegel een andere werkelijkheid weer, en op basis van deze onjuiste informatie zullen we niet langer in staat zijn het verstandelijke te doen.