Ik houd van koken. Ik vind het leuk om een grote groep mensen in huis te hebben en ze vervolgens de meest lekkere zaken voor te zetten. Het grootste compliment dat ik dan achteraf kan krijgen, is dat het een bescheiden maaltijd is geweest.

Mensen die bij mij aan tafel zitten, vinden dat mijn eten over het algemeen goed in balans is. Niet te zout, niet te zoet, voldoende bitter, etc. Nu moet ik wel zeggen dat mijn gasten over het algemeen aardig opgevoed zijn en daarmee dus de sociaal wenselijke antwoorden met de paplepel ingegeven hebben gekregen. Mijn lichtelijk arrogante karaktereigenschap drukt dit echter weg en ik weet gewoon dat mijn eten goed is.

Ik herinner me de zondagen van vroeger. De hele familie kwam bij ons thuis eten. Mijn moeder stond uren in de keuken en ik zat als klein jochie op het aanrecht om over de schouders van mijn moeder te kijken. Daarna zat ik temidden van het gezelschap te glunderen. Ik vond het zo gezellig tussen al die mensen.

Ik hoorde vanochtend het verhaal van een vrouw die haar moeder op leeftijd in een verzorgingstehuis moest ophalen, omdat moeder al dagen last had van een bloedneus. Het was niet ernstig genoeg om een ambulance te bellen, de familie werd opgeroepen en dochterlief mocht moeders in de auto laden en afreizen naar het ziekenhuis. Aangekomen in het ziekenhuis moest de patiënt bij de voordeur worden afgezet, ver lopen zonder hulpmiddelen zit er niet meer in. Helaas! Bij de voordeur geldt een wegsleepregeling. De dochter waagde het er maar op en bracht eerst moeder in de hal van het ziekenhuis. Het was echter na vijven en alle extra handen in het ziekenhuis waren vertrokken. Na lang zoeken en een half uur verder, vonden moeder en dochter een aardige meneer van de bewaking die wel even bij moeder zou blijven in de tijd dat de auto weggezet werd. Ik kan me zo verplaatsen in het gevoel van hopeloosheid.

Onze mantelzorg is goed, prima dat familie en vrienden elkaar ondersteunen. Er zijn echter grenzen en ik vind dat het voorbeeld van vanochtend de grens overschreed. In verzorgingstehuizen, in ziekenhuizen moet behalve de technische zorg ook de menselijke zorg 24 uur per dag aanwezig zijn. Hoe heeft moeder zich gevoeld: eenzaam, angstig? Honderd procent gelukkig zeker niet. Hoe moet die dochter zich gevoeld hebben, een beroep doen op iemand die eigenlijk zijn werk moet doen? Mantelzorg is goed maar er moet niet alles op afgeschoven worden. Hoe graag de dochter ook haar moeder hielp, hoe graag ook de juffrouw achter de receptie in het ziekenhuis van dienst was geweest, de tijdgeest, ons werk en de context bepaalt mede onze prioriteiten, we zijn geen eigen baas meer over de dingen die we doen. De basis voor een volledige mantelzorg ontbreekt.

Eigenlijk kook ik voor het verkeerde gezelschap. Ik zou moeten koken voor de mensen die zich eenzaam voelen. Ze zouden mijn eten misschien niet waarderen, maar wel de aandacht, dat luisterende oor. Ze zouden misschien wel veel oprechter en eerlijker zijn over de smaken. Ik zou er wat van kunnen leren, vanuit het ambachtelijke werken. Er alleen al over nadenken zet me weer met beide benen op de grond, nu maar hopen dat mijn lichtelijk arrogante eigenschap deze gedachte niet te snel wegdrukt. Wie gaan er een keer mee op zoek naar glunderende mensen die genieten van een eenvoudige maaltijd?