Aan mij de eer om als nieuw raadslid de eerste nieuwe blog te schrijven. Aan onderwerpen geen gebrek gezien de dynamiek van de laatste weken. Met veel energie hebben de politieke partijen in Nijmegen in de afgelopen maanden campagne gevoerd. Zichtbaar en hoorbaar aanwezig zijn in de stad met het uitdelen van flyers en lollies, het plakken van posters en het deelnemen aan debatten. Een slopende race op weg naar 3 maart voor velen. De wallen onder de ogen werden groter, het enthousiasme daarentegen niet minder. En dan is daar de dag van 3 maart en is het woord aan de Nijmeegse kiezer. De uitslag is bekend. Een teleurstelling voor de partij en een klein persoonlijk succes door het mogen invullen van de derde zetel in de raad. Een raar gevoel maakte zich van mij meester in de dagen na de verkiezing. Lijf en geest stonden nog steeds in de modus van het campagne voeren. Op twitter vond ik snel de geruststelling. Bij de overige kandidaten – dwars door alle partijen – had zich eenzelfde gevoel voorgedaan. Na een paar nachten ‘bijslapen’ is het oude ritme weer hervonden.

En dan is daar 11 maart: de datum van de installatie. Een mooi moment voor velen. Samen met 21 andere nieuwe raadsleden werd ik geïnstalleerd en is het lidmaatschap van de raad een feit. Na afloop van deze vergadering volop kennis gemaakt met de mederaadsleden en de gasten vanuit alle geledingen in de stad. In de week na de vergadering veel activiteiten voor de nieuwe raad. Bijzonder was de bijeenkomst in de St. Stevenskerk. De Vrede van Nijmegen-penning werd uitgereikt aan Delors in het bijzijn van veel prominenten uit Brussel, Den Haag en Nijmegen. Een goed initiatief om Nijmegen nog eens extra op de kaart te zetten. En eervol om deze bijeenkomst te mogen bijwonen.

In de komende weken vind er achter gesloten deuren het coalitieberaad plaats tussen GL, PvdA en D66 om in de raadsvergadering van 21 april hun akkoord voor te leggen. Geen reden om stil te blijven zitten. Tijdens het lezen van de Gelderlander las ik met verbazing een artikel over het verdwijnen van de vlaggetjes op de stadsbussen. En vooral het zinnetje “dat past niet bij de uitstraling die we willen, aldus een woordvoerder van de stadsregio” wekte mijn verbazing en ook wel irritatie. Tijd voor schriftelijke vragen aan ons college. Wisten zij dit? Hebben zij hiermee ingestemd? En wat zouden zijn eraan gaan doen? Een paar vragen, maar met de nodige aandacht bij de schrijvende pers en Nijmegen1. Uit de samneleving veel positieve en ook een enkele negatieve reactie ontvangen. Ik wacht op het antwoord van het Nijmeegs college.

Ik kom tot een afronding. Samen met Chantal en Albaer ga ik mij maximaal voor Nijmegen inzetten. En met de fractiegenoten Mark, Frans en Guido zie ik de komende 4 jaar met vertrouwen tegemoet. Een fijne club, vol energie, ideeën en vertrouwen. U hoort nog van ons.