Het CDA Nijmegen wil dat Nijmegenaren zeker kunnen zijn van goede zorg en een goed welzijnsbeleid in de stad. Of het nu gaat om de oudere die behoefte heeft aan een traplift, de jongere die een hangplek wil, de dakloze die geen thuis heeft of de vrijwilliger of mantelzorger die

deze mensen ondersteunt.

De nieuwe Wet Maatschappelijke Ondersteuning zorgt ervoor dat veel taken vanuit de landelijke overheid worden overgeheveld naar de gemeente. Dit biedt ons de kans om de zorg en het welzijn

in de stad goed vorm te geven en hierop de regie te voeren. De kwaliteit van de thuiszorg moet op peil blijven en men moet kunnen rekenen op een (of enkele) ‘vaste’ thuishulpen.

De zorg heeft binnen het CDA Nijmegen een bijzondere positie. Goede zorg begint al bij het WMO loket. Het aanvragen van voorzieningen moet klantvriendelijker gaan; vertraging in de uitlevering van hulpmiddelen mag niet voorkomen.

Voor het CDA staat voorop dat Nijmegenaren kunnen vertrouwen op de gemeente.

Opinie artikel Gelderlander 18 juni 2011 - Chantal Teunissen

Nu op de Wmo bezuinigd moet worden pleit Chantal Teunissen voor ‘bescher­ming’ van de medewerkers en vrijwiligers die directe zorghulp verlenen.

Om ervoor te zorgen dat één keer je verhaal ver­tellen genoeg is, dat zorg altijd dichtbij is en maatwerk mogelijk blijft wordt deWet maatschappelijke onder­steuning ( Wmo) uitgevoerd door gemeenten. Dit geeft gemeenten de mogelijkheid om welzijn en zorg op een lokale manier op te pakken daar waar het hoort: dicht­bij mensen, in de wijken. De grote uitdaging hierbij is om de bureau­cratie en het hokjesdenken op het gemeentehuis en bij zorg- en wel­zijnsinstellingen te doorbreken.

De afgelopen jaren is er met veel ( tijdelijk extra) geld van provincie, regio en rijk een carrousel aan (tij­delijke) projecten opgezet: die lo­pen nu af. Feitelijk zouden de goe­de projecten moeten zijn ingebed in het vaste aanbod. Ook zou Nij­megen inmiddels een forse spaar­pot moeten hebben. Samen met GroenLinks heeft het CDA er steeds op gehamerd dat al­le meevallers, en dat waren er nog­al wat binnen de Wmo, in een spaarpot binnen de Wmo zouden moeten blijven. Maar helaas. Veel erger is nog dat het college nu de hele spaarpot voor zorg en welzijn wil opheffen. Als er nu meevallers zijn komen deze rechtstreeks in de grote pot terecht en zo zou het kunnen dat het geld dat bestemd was voor zorg & welzijn wordt in­gezet voor hele andere zaken.

Nu staan we voor grote bezuinigin­gen in zeer korte tijd. Een ‘paar ton wegstrepen’ op een velletje pa­pier: dat is niet zo moeilijk. Maar je kunt wat ons betreft pas keuzes maken als je weet wat dat voor de mensen betekent. Telkens vragen wij aan de wethouder: wat bete­kent dit nu voor de mensen in de stad? Helaas heeft nog niemand in het Nijmeegse gemeentehuis ons dit kunnen voorrekenen. Alleen de werkgroep integratie gehandi­capten ( WIG) kon ons een aantal huishoudboekjes laten zien.

Het nadenken over een nieuw be­leidskader Wmo in Nijmegen is een volgende stap in de juiste rich­ting. Het gaat om een integraal ka­der van welzijns-, vrijwilligers- en jeugdwerk tot de opvang van dak­lozen en het aanbieden van voor­zieningen voor mensen met een handicap.

Een goed welzijnsbeleid kan aller­lei zorgvragen voor de toekomst voorkomen. Zelfs buurtwinkels vindt het CDA cruciaal voor het welzijn in een wijk. Vereenzaming en zorgbehoevendheid gaan niet voor niets vaak hand in hand. De mensen die zelfstandig willen blij­ven wonen moeten welzijnsvoor­zieningen dicht bij huis kunnen vinden.

Wij willen, net als het college van B en W, één zorg- en welzijns­knooppunt in iedere wijk. Eén loket waar je binnenstapt met al je vragen, of wellicht alleen een praat­je, waar je door dezelfde bekende persoon wordt geholpen of door­verwezen, waar er naar je geluis­terd wordt: de Wmo in haar zui­verste vorm. Wat er achterin het loket gebeurt, daarmee wil ik de bewoners van Nijmegen niet lastig vallen. Dat be­tekent ook dat instellingen en orga­nisaties (die onbetwist stuk voor stuk goed werk doen) voor ons geen heilige huisjes zijn. Het gaat om de mensen die binnenstappen met een vraag. Die moet beant­woord worden. De mensen moe­ten ondersteuning krijgen als hij of zijn het even niet alleen kan. Of het nu Iriszorg, Tandem, De Driestroom, het SWON of InterLo­kaal is die hen bij de hand neemt.

Dat betekent dat de gemeenteraad het lef moet hebben om een open discussie te voeren over de manier waarop wij zorg en welzijn georga­niseerd hebben in Nijmegen. Daar­bij is het voor het CDA niet van­zelfsprekend dat alle organisaties op de achtergrond blijven bestaan. Het gaat erom dat mensen met een hulpvraag zo snel mogelijk, op de juiste manier worden geholpen. Natuurlijk op een efficiënte ma­nier zodat er zoveel mogelijk geld daar terecht komt waar het hoort: bij de medewerkers die de recht­streekse hulp bieden. Deze waarde­volle mensen mogen wij niet ver­liezen voor Nijmegen, zij beschik­ken al over het netwerk in de wijk, contacten met de jongeren en kennis over mensen die een­zaam zijn. Ook organisaties die met slechts een klein deel over­heidsfinanciën rondkomen, vaak met een enorme hoeveelheid vrij­willigers, moeten we blijven be­trekken in de toekomstdiscussie.

Laten we daarom met een open blik de komende maanden de dis­cussie met elkaar aangaan. Ieder­een heeft hetzelfde doel voor Nij­megen voor ogen: maatwerk, dicht­bij mensen blijven en kiezen voor de mensen die ons het hardstno­dig hebben. 

Chantal Teunissen is factieleider van het CDA in Nijmegen. ( chan­tal.teunissen@nijmegen.cda.nl)