Werelderfgoed of Wellerwaard?

Het zijn merkwaardige tijden. De grootste coalitiepartij keert zich af van het College van B & W (minus een) en wandelt als één blok mee met de keurtroepen van de oppositie. En andere oppositiepartijen scharen zich achter het collegevoorstel. Ik heb het hier natuurlijk over de nominatie van de Noordoostpolder voor de werelderfgoedlijst van de Unesco.

Er is veel oppositie geweest in de samenleving tegen de nominatie. Dat op zich maakt de Noordoostpolder al uniek. Buurgemeente Kampen had er een bedrag van ik dacht 25.000 euro voor over om op die lijst te komen; het is ze niet gelukt. De Noordoostpolder mag er gratis op, maar sommigen zouden er wel 25.000 euro uit de gemeentekas voor over hebben om niet op de lijst te komen.

Veel boeren zijn tegen. Niet altijd met steekhoudende argumenten. Een boer van Schokland waarschuwde zijn collega’s dat hij op zijn Werelderfgoed niet meer mocht diepploegen. Dat heeft natuurlijk niets met het Werelderfgoed te maken, maar alles met het feit dat Schokland een archeologisch reservaat is. Ook als het geen werelderfgoed is, mag je er nog niet diepploegen.

De tegenstand van agrarische zijde vind ik vreemd. De Noordoostpolder is opgezet als agrarisch gebied. De hele opzet is erop toegesneden. De Unesco vindt die opzet uniek in de wereld, en wil deze een beschermde status geven. Als agrariër zou ik dan mijn handen dichtknijpen.

Er zijn waarachtig wel andere bedreigingen denkbaar: boerenland in natuurgebied omzetten, bijvoorbeeld. Ten noorden van Emmeloord gebeurt dat in de Wellerwaard.

Als het aan de Unesco ligt, wordt de ontwikkeling van de Wellerwaard stopgezet. Is nieuw, past niet in de oorspronkelijke plannenmakerij, waarin het woord ‘natuur’ niet eens voorkwam. De Noordoostpolder gaat op slot en blijft, enigszins gechargeerd, wat het was: land voor de land- en tuinbouw.

Wethouder Schutte heeft veel tijd, energie en geld gestopt in de ontwikkeling van de Wellerwaard, en verdient daarvoor alle lof. Wie door de nu al gerealiseerde corridor fietst, moet constateren dat het er erg mooi is. Het getuigt bovendien van toekomstvisie om dat korte stukje van nu uit te zien groeien tot een robuuste ecologische verbindingszone tussen het Emmelerbos en het Kuinderbos.

Heel begrijpelijk dat wethouder Schutte deze ontwikkeling niet graag wil laten stoppen door een nominatie op de Werelderfgoedlijst. Minder goed valt te begrijpen dat de lobby van boeren en ondernemers hem daarin steunt. Zonder de Werelderfgoedlijst kan de Wellerwaard doorgroeien tot een ecologisch paradijs. De rugstreeppadden uit de Weerribben en Rottige Meente zullen graag de oversteek wagen. Maar dán kan je als boer of ondernemer echt niets meer. Tegen die tijd zullen heel wat van hen de haren van spijt uit het hoofd getrokken hebben.

Mangs Rechtevoort