“ Niet politici zijn kortzichtig, maar wijzelf”. Het artikel met deze kop in het FD van afgelopen zaterdag kon ik niet ongelezen laten. Direct dacht ik terug aan de informatieavond voor omwonenden van de WdZkazerne over de mogelijke huisvestingsplannen voor flexwerkers uit midden en oost Europa. “Als u dit toe laat stem ik niet meer op u!” werd er vanuit de zaal geroepen. Dat voelde als een straf. Blijkbaar gaan mensen er van uit dat iedere wethouder graag wethouder wil blijven. Dat is lang niet altijd het geval.

Het laat wel een probleem zien. Verkiezingen zijn er in gemeenten iedere 4 jaar. Structurele problemen kunnen over een veel langere periode pas voelbaar zijn. Beleidsmakers kunnen, door dit politieke systeem,  niet op problemen vooruit lopen. Zeker niet als die problemen in eerste instantie klein lijken. Maar als ze nu niet worden opgelost kunnen ze in de toekomst veel meer kosten met zich meebrengen. Kiezers rekenen je af op het hier en nu: hoe hoog is mijn WOZ-aanslag, wat staat er in mijn voor- en achtertuin, wat is mijn eigen bijdrage voor bepaalde voorzieningen?

De overheid brengt op dit moment heel veel taken over van rijksniveau naar gemeentelijk niveau.  Daar doen ze minder geld bij dan wat ze er nu zelf aan uitgeven. Willen gemeenten dat allemaal goed regelen dan kan dat bijna niet met gesloten portemonnaie. Maar wat merkt de gemiddelde inwoner van onze gemeente nu van die goed geregelde zorg als hij/ zij daar zelf niet mee te maken heeft? Die ziet alleen hogere kosten en wil dat niet. Het belang van goed geregelde zorg zie je pas als je zelf zorg nodig hebt. Dan heb je er geld voor over, niet eerder. Maar we moeten het wel eerder regelen, anders hebben we die goede zorg straks simpelweg niet.

Bij de huisvesting van de arbeidsmigranten geldt hetzelfde. We kunnen wel zeggen “ daar wil ik ze niet”, maar de vraag is hoe we ze wel willen huisvesten. Want deze flexwerkers blijven wel in Nederland en ook in onze gemeente. Aan welke eisen moet die huisvesting dan voldoen? Wat vinden we belangrijk? Toezicht? Dan moet toezicht wel te regelen zijn. Integratie belangrijk? Waar plaatsen we deze mensen dan; waar tussen ons in? Of zeggen we “ik wil het niet zien!”? Wat gebeurt er dan onze rug om? Heeft dat gevolgen voor ons dagelijks leven, dat er van alles gebeurt achter onze rug om?

Ook bij de discussie over het plaatsen van windmolens zie je lange en korte termijn belangen door elkaar lopen. Zelf wil je goedkope energie, maar ook je kinderen moeten nog iets te kiezen hebben. “ Ik wil geen windmolens zien”, maar wat zien zij als wij nu niet durven te kiezen? We kunnen keuze’s voor ons uit blijven schuiven. Praten kost niets, denken we. De techniek verandert met de dag. De inzichten ook. Maar feit is dat als we niet weten wat we willen, we niet vooruit komen. Het is als een autobestuurder zonder reisdoel. Steeds attenderen we elkaar op nieuwe inzichten. Heb je dit wel gezien en kijk daar eens……. Het gevolg is vaak dat je tegen een boom tot stilstand komt. Wie heeft daar iets aan?

“ Niet politici zijn kortzichtig, maar wijzelf” zegt het artikel in het FD. Ondertitel: “ anticiperen op problemen is taboe” Is dat zo in Nederland? Is dat zo in Oldebroek? Of durven we, met elkaar, vooruit te kijken? En daar ook op te investeren? Ik ben benieuwd naar de reacties van onze inwoners op deze onderwerpen. Woensdag 8 maart kunt u uw mening over de huisvesting van flexwerkers met ons delen. Ook over alternatieve energievormen  zal de komende tijd met u gesproken worden. Uw stem wordt niet alleen gehoord in 2014. Uw stem wordt ook gehoord in 2012. En als het goed is is uw stem geen afrekening, maar een investering. Een investering in onze gezamenlijke toekomst.

Nicolet Hoorn