Ruud Lubbers (1939) is de langst zittende minister-president. Twaalf jaar, van 1982 tot 1994, was hij premier en tevens politiek leider van het CDA. Met zijn no-nonsensbeleid leidde hij Nederland uit ene zware economische crisis. Onder zijn leiding boekte het CDA in 1986 een grote verkiezingswinst: 54 zetels; hij wist deze winst in 1989 te consolideren.
Lubbers werd in 1973 op 34-jarige leeftijd minister van Economische Zaken in het kabinet-Den Uyl. In 1978 werd hij fractievoorzitter van het CDA. Na het vertrek van Dries van Agt werd Lubbers in 1982 premier van een CDA-VVD-kabinet. Hij voerde een no nonsensbeleid dat leidde tot economisch herstel en vermindering van de staatsschuld. De premier kreeg in deze periode ook intensief te maken met de zogeheten kruisrakettenkwestie.
Na de grote verkiezingsoverwinning in 1986 werd de samenwerking met de VVD voortgezet. Het tweede kabinet-Lubbers viel in 1989 omdat de VVD het niet eens was met het milieubeleid van het kabinet. In 1989 volgde het derde kabinet-Lubbers (CDA-PvdA). Ook dit kabinet kreeg te maken met een economische recessie. Met de Tussenbalans probeerde het kabinet het economisch tij te keren.
In 1992 stond Lubbers samen met minister Van de Broek van Buitenlandse Zaken aan de basis van het Verdrag van Maastricht. Door dat verdrag kwam er een Europese Unie tot stand met een monetaire unie en een munt: de euro.
Ruud Lubbers vertrok in 1994 uit de actieve politiek. Hij werd onder meer hoogleraar Globalisering aan de Katholieke Universiteit Brabant. In 2001 werd hij Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Dat bleef hij tot 2005.
