Zo… even tijd om weer iets voor de website te schrijven. In november valt het niet altijd mee om daar tijd voor te maken. Op de een of andere manier wordt deze maand altijd volgepropt met politieke bijeenkomsten.

Hoogmis
Natuurlijk is er de begrotingsraad in november, een soort “hoogmis” van de plaatselijke politiek. Als je een beetje van afstand kijkt ontwaar je er bepaalde rituelen in: de hoogmis van de begrotingsraad begint altijd met prachtig mooie woorden van de fractievoorzitters. Mooie idealen, grootse plannen en vergezichten. Vervolgens wordt je overspoeld door moties en amendementen. Sommigen met inhoud, maar ook velen voor de bühne. Daarna ontstaat er een soort dynamiek waaruit blijkt welke partijen vriendjes met elkaar zijn en welke niet. En tenslotte worden belangrijke voorstellen die geld dreigen te kosten afgestemd en worden “kruimelmoties” en amendementen aangenomen of verworpen, al naar gelang je die andere partij lief genoeg hebt aangekeken of dat deze in ruil voor steun voor hun plan, jouw plan ook wil steunen. Zo’n raad kan heel frustrerend zijn als je op die plek grote beslissingen wilt nemen. Maar stel je je op de jaarlijks terugkomende rituelen in, dan zijn die 6 uur vergaderen ook best uit te houden en soms zelfs weleens amusant.

Sommige raadsleden verbaasden zich erover dat er tijdens de begrotingsvergadering geen pers meer aanwezig was. Welnu, als u het bovenstaande leest, zult u merken dat ik daar niet zo verbaasd meer over ben. Gelukkig eindigt zo’n begrotingsraad met een hapje eten en een informeel praatje met je collega’s en ambtenaren. Een plek waar je soms wijzer wordt dan in alle raadsvergaderingen samen.

Meer te doen
Naast de raadsvergadering gaf november dit jaar weer voldoende tijdverdrijf. Als raadslid hoef je geen enkele avond je te vervelen. Er is altijd wel wat te doen. We waren in Huinen en Steenenkamer. Stroud heropende haar deuren en ook mochten raadsleden een aantal dagen mee naar Ladelund. Daarnaast natuurlijk de reguliere commissievergaderingen en fractie-overleggen. Ook had men bedacht dat het een goed idee was dat de jeugdgemeenteraad deze maand ging vergaderen. Prachtig allemaal, maar soms net teveel van het goede. Vandaar je als raadslid soms keuzes moet maken en soms ook voor thuis moet kiezen. Maatschappelijke betrokkenheid houdt niet alleen in dat je je gezicht overal laat zien waar veel mensen zich begeven, maar ook dat je verantwoordelijkheid neemt binnen andere verbanden en daar je gezicht zo af en toe eens laat zien, zoals in gezin, bij vrienden, op het werk en in de kerk.

Niet thuis…
Soms wordt een partij of raadslid er door een andere partij op aangesproken waarom men niet bij bijeenkomst x was of bij fietstocht y of huizenroute z of bij nog weer een andere bijeenkomst. Als raadslid of partij aan de andere kant zou je je bijna schuldig gaan voelen dat je er niet was en je voelt je genoodzaakt “excuses” te gaan verzinnen. Het antwoord “ik was thuis” wordt nauwelijks als geldig excuus geaccepteerd. Vaak niet terecht denk ik. Je bent er als politicus niet in de eerste plaats als “bezoekbroeder” of als iemand die alle recepties moet aflopen,  maar vooral als iemand die beslissingen moet nemen en keuzes moet maken. Helaas spreken we elkaar daar weleens te weinig op aan. Veel politici van tegenwoordig zijn vaak van huis, maar ze geven helaas ook vaak “niet thuis” als er belangrijke beslissingen genomen moeten worden. Tijdens de verkiezingen ging het CDA de boer op met de slogan “Thuis in Putten”. Dat is iets anders dan “Van huis in Putten”.

Tijdens 1 van de afgelopen commissievergaderingen probeerde ik de coalitiepartijen aan te spreken op de uitvoering van een door hen aangenomen motie over het bosbad. Helaas gaf niemand thuis. Het bleef oorverdovend stil. Was men de eigen motie vergeten of was men gewoon niet voorbereid? Hoe dan ook, jammer dat er geen inhoudelijke reactie kwam, want soms is het toch ook nog weleens handig om je een avondje voor te bereiden op je echte taak, namelijk het controleren van het college, het beslissen en het kaders stellen. Dan maar een keer minder je gezicht laten zien dunkt mij…

Aart Evers, raadslid CDA