Ik schrijf deze blog als ik thuis ben gekomen na een 1-1 gelijkspel tegen Excelsior. Een club (Excelsior) die op basis van de begroting van zo’n 4 miljoen euro voorafgaand aan het seizoen werd getipt als degradatiekandidaat. En terecht. De werkelijkheid van vandaag is evenwel dat Willem II nog zonder overwinningen is, en dat Excelsior eigenlijk vandaag de betere was.

De spelers van Willem II komen langzamerhand in een situatie waarin winnen niet meer tot het vocabulaire behoort. Je krijgt iedere wedstrijd gevoelsmatig de verkeerde beslissingen van de scheidsrechter, het balletje springt net even van een polletje, raakt de paal, de lat, een tegen- of medespeler, je eigen keeper blundert (en die van de tegenstander niet), etc. Je ziet sommige spelers erbij lopen alsof ze bang zijn, zich schamen, geblesseerd zijn, of niet meer geinteresseerd. Dan ga je dus niet winnen.

Is er dan nog hoop? Natuurlijk! We zijn bijna op de helft van de competitie, dus al die punten die we nu hebben verloren ten opzichte van de concurrentie om de laatste plaatsen, kunnen we in de tweede helft van het seizoen weer inlopen. En kijk naar de wedstrijd van volgende week zondag: Feyenoord komt op bezoek. Nu denk ik dat Feyenoord altijd een grote naam blijft, en ik gun ze in principe het allerbeste, maar 1 ding is zeker: de spelers van Feyenoord zitten in een nog veeeel dieper dal dan die van Willem II. Zij dachten immers “mee te kunnen doen” in het “linker rijtje”, en bevinden zich nu in de degradatiezone. Met andere woorden: dit biedt nog perspectief.

Het is waar ik me op dit moment in elk geval even aan vasthoud.