Van de lijsttrekker (nummer 2)                          

In 2006 stonden alle economische seinen op groen en de sky was de limit, voorzover er sowieso een limit was. Dat had ook gevolgen voor de politieke besluitvorming; de structuurvisie werd aangenomen met ruimte voor duizenden nieuwe woningen in de Wieringermeer. Inmiddels hebben bouwbedrijven de grootst mogelijke moeite om relatief kleine hoeveelheden nieuwe woningen aan de man te brengen.

In dit verband moeten we het natuurlijk hebben over nieuwbouw Wiringherlant. D.m.v  een ontwikkelcompetitie had dit tot stand moeten zijn gekomen, maar door de genoemde economische ontwikkelingen is dit mislukt.

Het CDA is van mening, dat het voortgezet onderwijs behouden moet blijven voor de Wieringermeer. Alles moet er op gericht zijn om dit te verwezenlijken. Desnoods soberder, maar de nieuwbouw moet er komen!

Overigens is dit conform de politiek/bestuurlijke lijn die het CDA al jaren volgt:

Een reeds ingezette lijn, over welk onderwerp ook, wordt door ons niet zomaar verlaten.

Er moeten zwaarwegende argumenten aan ten grondslag liggen om af te wijken. Wij zijn niet de partij voor het hapsnap beleid. Soms is dat moeilijk, maar bovenal wordt gekeken naar het algemeen belang.

In zijn algemeenheid zijn we voor nieuwe ontwikkelingen en geven we ruimte aan ondernemers, want stilstand is ook op gemeentelijk niveau achteruitgang.

Daarom is de verkiezingsleus: concreet, durven, aanpakken ons op het lijf geschreven.

Als je de grote lijn blijft volgen, ben je concreet bezig en het vereist durf om dan door te pakken.

Daarom zijn wij ook voorstander van Agriport-2. In het structuurplan hebben we hiermee reeds ingestemd en niet voor niets zijn wij akkoord gegaan om de ontwikkeling hiervan naar voren te halen. Ook nu er meningsverschillen zijn tussen belanghebbenden en de ontwikkelaar  en het gebied kleiner wordt dan in de ontwerpfase willen we vasthouden aan de lijn die is ingezet, temeer, omdat die meningsverschillen niet door de Raad moeten worden uitgevochten.

Datzelfde geldt voor het Wieringerrandmeer. Zo’n tien jaar geleden is dit plan met behulp van diverse maatschappelijke groeperingen opgenomen in het rapport “de ontbrekende schakel”.

De lijn die moet leiden tot het Wieringerrandmeer is toen al ingezet. D.m.v. een ontwikkelcompetitie is uiteindelijk een plan ontwikkeld, waarvoor provincie, twee gemeenten en drie private partijen een samenwerkingsovereenkomst (SOK) zijn aangegaan, die in maart 2007 is ondertekend. Daar kun je dus niet zomaar onderuit en het is ronduit  jammer, dat door de opstelling van Wieringen de gemeenteraad van Wieringermeer zo weinig te vertellen heeft over het intergemeentelijk bestemmingsplan. Dat  zou het moment zijn geweest om als Raad een oordeel te vellen over bijvoorbeeld de waterkwaliteit en de kweldruk.

Inmiddels heeft de provincie het traject van bestemmingsplan overgenomen en heet het nu inpassingspan.

Wat betreft  de moties, die zijn aangenomen in de Gemeenteraad en die gaan over de agrarische belangen, wil ik het volgende kwijt:

(wordt vervolgd)