Beste mensen,

Het is nu precies 2 jaar geleden dat bij mij Hodgkin (lymfeklierkanker) werd geconstateerd. Ik was lijsttrekker van het CDA voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2010. De campagneposters waren al gedrukt en fractie en bestuur waren volop in verkiezingssfeer. Vergaderingen, bijeenkomsten, spreekbeurten en interviews. Absoluut geen tijd om ziek te zijn en dus besloot ik er zo min mogelijk aandacht aan te schenken. Ik had zo’n beetje een houding van: dat doe ik er wel even bij…

 Een noodzakelijke operatie werd voor de verkiezingsdag uitgesteld met goedvinden van de dokter. Direct daarna geopereerd en in april bleek dat de kanker niet weg was. Er was dan ook geen sprake van dat ik aan de onderhandelingen om te komen tot een nieuwe coalitie deel kon nemen. En natuurlijk vond ik dat buitengewoon vervelend. Dat paste niet in de afspraak die ik met mezelf gemaakt had. Door de doktoren in het Radboudziekenhuis werd een zgn.  wait and see-beleid voorgesteld. Heel spannend natuurlijk maar aan de andere kant ook wel prettig want dat betekende ook dat er voorlopig niet behandeld zou worden.

Ondertussen ging de fractie aan het werk. Een kleinere fractie met voor de helft nieuwe fractieleden en een fractievoorzitter die niet optimaal functioneerde. Veel werk aan de winkel dus.  Aan het eind van 2010 ging het helemaal fout en in januari 2011 hadden de artsen een behandelplan klaar:  8 chemo’s en 15 bestralingen. Al gauw bleek dat ik de ziekte en de behandelingen zwaar onderschatte en ik moest me als fractievoorzitter laten vervangen door Carla die dat overigens uitstekend oppakte.

Na een loodzware tijd meende ik in september vorig jaar mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken . Dat ging maar goed tot 9 november en toen belandde ik voor de tweede keer dat jaar in het Radboud. Toen ik daar zo lag aan de beademing op de IC en niet kon praten maar wel kon denken werd het voor mijzelf duidelijk dat ik de fractie en het CDA dus veel tekort deed en ik mijn functie het laatste jaar niet uit kon oefenen zoals ik vind dat het moet en zoals ik dat ambieer.

Een fractievoorzitter moet lef hebben, zijn/haar nek durven uitsteken, aanspreekbaar zijn voor iedereen, leiding geven aan de fractie en ogen en oren hebben voor alles wat er in Zevenaar gebeurt. Dat kon ik al heel lang niet meer en toen heb ik besloten mijn fractievoorzitterschap neer te leggen.

Ik ben ruim 18 jaar raadslid voor het CDA en bijna 10 jaar fractievoorzitter. Dan doet het heel veel pijn als je zo’n besluit moet nemen.  Maar het moet, want het CDA en de fractie verdienen een voorzitter die er altijd is en die de kar trekt. Half december zijn de complete fractie en de 2 commissieleden bij mij thuis geweest en hebben we een nieuwe voorzitter gekozen en de taken opnieuw verdeeld. Ik was erg blij dat Niko Wiendels unaniem tot nieuwe fractievoorzitter is gekozen.

Momenteel gaat het best wel goed met mij. Ik ben van plan over een paar weken weer politiek actief te worden. Ik ga verder als ‘gewoon’ raadslid met financiën in mijn portefeuille. Natuurlijk zal het wennen en soms slikken zijn. Ook zal ik op moeten passen dat ik Niko niet voor de voeten ga lopen maar dan waarschuwt hij mij wel, hoop ik.

Vanaf januari 2012 maakt de CDA-fractie  dus eigenlijk een beetje een nieuwe start. Ik wil nog wel graag kwijt dat ik bewondering heb voor de fractie hoe ze het afgelopen jaar gewerkt heeft in vaak moeilijke omstandigheden. Het was niet makkelijk maar ze hebben het heel goed gedaan. Ik heb het ook zeer op prijs gesteld dat ze mij voortdurend overal  bij betrokken hebben en veel belangstelling hebben getoond. Lieve mensen van bestuur en fractie, heel erg bedankt.

Natuurlijk hopen wij als CDA dat er ook veel leden en niet CDA’ers naar onze site kijken. Daarom maak ik ook graag van de gelegenheid gebruik om al die mensen die mij bloemen, kaartjes en e-mails gestuurd hebben heel hartelijk te danken. Naast een superfamilie zijn dat toch de dingen die mij overeind gehouden hebben.