De oproep van Zalm in de media voor extra staatssteun heeft geen pas. Dit doe je niet via de krant. Irritatie alom bij de huidige Minister van Financiën en het Parlement. Terecht!

Ook ik heb hier namens het CDA op gereageerd dat het doel de middelen hier niet heiligt. De ex-Minister van Financien moet toch beter weten dat de politieke gevoeligheid van het bankendossier vraagt om zorgvuldigheid. Maar niet alleen politiek ook maatschappelijk is zo’n actie beschadigend. Het reeds zwaar beschadigde vertrouwen bij het publiek in de financiële sector krijgt hierdoor weer een knak. De geïnvesteerde miljarden vanuit de Staat in de banken is juist gedaan om dat vertrouwen te herstellen. We waren op de goede weg. Maar door zo’n actie terug bij af. Een excuus achteraf helpt de opgelopen schade niet te herstellen.

Waarop is zijn oproep eigenlijk gebaseerd? Inzicht in de financiële situatie van de nieuwe staatsbank ontbreekt. Er is nog geen eigen balans, verkoop van onderdelen van de bank zijn nog niet geëffectueerd en de toekomst strategie niet helder. Hoezo vraag om extra steun! De oproep kan niet voldoende onderbouwd worden en is dus wat het CDA betreft prematuur.

Het parlement vraagt om visie, strategie en transparantie. De afspraak is een levensvatbare en volwaardige bank te bouwen. Als daar extra geld voor nodig is dan moet dat worden aangetoond. Dan beoordelen wij of extra publieke middelen op een verantwoorde wijze ingezet kunnen worden. Daar gaan wij over en niemand anders!

De hele situatie heeft mij weer gesterkt in de gedachte om meer afstand te creëren tussen overheid en banken; staatsbanken en publiek gesteunde private banken. Kapitaalinjecties van de staat, staatssteun dus, vraagt om een zakelijke afweging van deze investeringen. Op elkaars stoel gaan zitten werkt niet bevorderend in die zakelijke afweging, is verwarrend en niet constructief. Een oproep dus om die afstand maar eens te gaan bewerkstelligen.