Deze hele week ben ik in Oslo geweest, waar de Parlementaire Assemblée van de OVSE, Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking, plaatsvond. Het was een intensieve week, waarin we met ongeveer 200 parlementariërs van 56 landen, lopend van Vancouver tot Vladivostok hebben gedebatteerd over tal van onderwerpen, variërend van de Millennium Ontwikkelingsdoelen en cybercrime, tot de veiligheid van defensiepersoneel en de rechtspositie van vluchtelingen. Veel aandacht voor de situatie in Kirgizië, waar onze voormalige collega nu president is, maar de recente ontwikkelingen tot grote zorg aanleiding geven. Ik heb verslag gedaan van mijn werkzaamheden als Special Representative on Migration  waarbij ik meer samenwerking tussen de verschillende organen van de OVSE bepleitte. We hebben een interessante lezing gehad van Knut Vollebaek, OVSE Hoge Vertegenwoordiger van Nationale Minderheden (opvolger van Van der Stoel, hij heeft zijn kantoor in Den Haag, het enige OVSE kantoor dat in Nederland is gevestigd). In de discussie naderhand vroeg ik hem hoe hij aankijkt tegen landen die vrouwen met een hoofddoekje uitsluiten van publieke taken (ik heb het hier over hoofddoekjes, niet een nikaab of burka) en zijn antwoord was duidelijk: hij weet het niet, hij heeft er moeite mee, vindt vanuit zijn deskundigheid en werkervaring dat het niet moet kunnen, maar toch gebeurt het, in België, Frankrijk…Hij heeft geen oplossing.

We hadden ook een gender lunch, waar ik vol verwachting heen was gegaan. Het werd een rampzalige gebeurtenis, volledig geclaimd door de sociaal democraten, die doen of zij de enigen zijn die recht van spreken hebben als het over gender gaat. Er was een veel te lange lezing van een Noorse minister en geen gelegenheid juist de landen die nu een moedige strijd leveren om vrouwen op meer zichtbare posities te krijgen, te ondersteunen en  om ervaringen uit te wisselen. Overigens heeft de OVSE  PA ingevoerd dat in iedere delegatie er ministens één vrouw moet zitten, maar helaas hebben 17 landen nog niet aan die eis voldaan.

We hebben een aantal Supplementary Items, resoluties, besproken. Ik had een resolutie opgesteld over migratie, waar de Italianen van Lega Nord op aansloegen, maar die, na  levendige en goede discussie, met grote meerderheid is aangenomen. Een eindversie van de resolutie zal de komende week op mijn website verschijnen.

We hebben verkiezingen gehad voor voorzitters en ondervoorzitters van de drie commissies en er is een nieuwe President van de Assemblée gekozen. Kandidaten waren een Canadees en een Griek, de Griek is met grote meerderheid van stemmen gekozen. Alle orthodoxe landen hebben op de orthodoxe Griek gestemd. (Hoezo zijn religie en politiek van elkaar te scheiden?) 

Heel bijzonder was de speciale uitnodiging die ik kreeg voor een lunch met de delegaties van de Centraal-Aziatische republieken, Kazachstan, Kirgizië, Azerbeidzjan en Tadzjikistan. Oezbekistan en Turkmenistan waren helaas niet aanwezig op de assemblée. Het was een interessante bijeenkomst. Ik krijg steeds meer zicht op de problematiek van deze voormalige Sovjet-Republieken. Migratie, maar ook gevolgen van klimaatverandering en een nog altijd zeer moeizaam proces van opbouw van de rechtsstaat. Men heeft mij uitgenodigd voor een ronde tafelbijeenkomst in Kirgizië om de problematiek vanuit die kant te bekijken. Ik zal daar graag op ingaan. Er gaat weer een nieuwe wereld voor mij open.

Naast dit alles hadden we ook uitstapjes. We bezochten de indrukwekkende zaal in het stadhuis, waar ieder jaar de Nobel prijs voor de Vrede wordt uitgereikt, we werden rondgeleid in een museum over Poolvaarders, we zagen de enige echte Kon Tiki van Thor Heyerdahl en opgezette ijsberen in verschillende soorten en maten, we aten elandworstjes en rendierbiefstukken. Maar wat op mij het meest indruk gemaakt heeft is een bezoek aan het  Vigeland park, een stadpark dat geheel naar de inzichten van kunstenaar Gustav Vigeland  (1869-1943) is opgezet en waar overal beelden van hem te zien zijn. Ik was sprakeloos en diep onder de indruk van de enorm grote beeldengroepen van mensen die de emoties en de kringloop van Het Leven tot in kleinste details op een aangrijpende manier uitdrukken.

Dan besef je weer dat  je als volksvertegenwoordiger invloed uit kunt oefenen op die emoties, de emoties die de kern zijn van het Leven, door beleid en wetten, die mensen, àlle mensen, in hun waardigheid plaatsen en laten en die gericht zijn op een rechtvaardige, werkelijk duurzame wereld.

Een grote en eervolle verantwoordelijkheid.