Laatst hoorde ik mijn vriendin, net als ik geboren en getogen in Suriname, woedend tegen haar man uitvallen: “Die bakra in jou maakt mij gék!” Dat kwam hard aan, na  25 jaar huwelijk is het bij meneer wel bekend dat bakra niet echt een koosnaampje is…wat was het geval? Manlief had als verrassing voor het 25-jarig huwelijksfeest een prachtige lange reis als tweede honeymoon geboekt. Helaas viel die precies in de periode dat hun jongste kind eindexamen moest doen. “Maar”, zo zei de vader oprecht verbaasd “dat is toch geen probleem? Hij is toch al 18, hij kan best alleen blijven!”Mijn vriendin weigerde, en haar man steigerde.

Ik geef mijn vriendin groot gelijk: geen haar op mijn hoofd die eraan zou denken een kind alleen thuis te laten in de periode dat het eindexamen moet doen.

Zo zijn er vele zaken waaruit duidelijk blijkt dat cultuur, immers de diepste kern in ieder mens, bepalend is voor de meest wezenlijke zaken in het leven: het groot brengen van je kinderen hoort daar zeker bij. Zo vind ik het vreselijk belangrijk dat kinderen in mijn huis zich beleefd gedragen ten opzichte van ouderen en een hand geven als ze binnenkomen en weggaan, anderen vinden dat nietszeggende uiterlijkheden. Ik heb mijn kinderen geleerd dat jokken héél erg verkeerd is, een goede vriend uit een Aziatisch land daarentegen vindt dat je een kind ook moet leren dat een leugentje om bestwil zo erg nog niet is….

Diversiteit in opvoeden is een feit in een land als het onze, iedereen brengt nu eenmaal haar of zijn eigen achterrond en overtuiging mee.

Maar wie goed om zich heen kijkt vandaag de dag, ziet, dat wat diversiteit en ouders betreft, er in ons land heel wat meer aan de hand is dan culturele diversiteit alleen. Volgens mij zijn alle gezinsvormen vandaag de dag denkbaar en veelal acceptabel. Werd er vroeger nog raar gekeken als een kind twee moeders of twee vaders had, dat is in grote delen van Nederland echt geen nieuwtje meer, zoals een alleenstaande ouder alláng geen bijzonderheid meer is. Daarbij komen naast de verschillende samenlevingsvormen, de verschillende zorg- en opvoedingsstructuren, zoals  het co-ouderschap. Dan hebben we ook nog het nahuwelijk. Deze inmiddels ingeburgerde Antilliaanse benaming voor de periode -ja het woord zegt het al-, na het huwelijk, geeft aan dat geen van de betrokkenen in een huwelijk zich kan veroorloven te doen alsof het huwelijk er nooit geweest is.

Het is duidelijk dat al deze diversiteit het leven en opvoeden een stuk ingewikkelder gemaakt heeft. Ouders en opvoeders krijgen nieuwe rollen en er komt een heleboel geregel bij. Ik maak het soms  van dichtbij mee, het gedoe om de kinderen in de juiste woonplaats bij de juiste ouder op de juiste sportclub te hebben en dan ook nog bij voorkeur op de juiste dag en de juiste tijd. En díe ingewikkeldheid komt pas aan de orde als andere problemen zijn opgelost, zoals bijvoorbeeld de alimentatie en de voogdij.

Want hoe vooruitstrevend en vernieuwend het allemaal soms ook lijkt, bepaalde gevoelens veranderen niet, bijvoorbeeld de pijn van (groot)ouders en (klein)kinderen die elkaar na een scheiding niet of nauwelijks nog te zien krijgen

Ik heb als Kamerlid, soms intensieve contacten met wanhopige ouders, meestal vaders, die geen voogdij over hun kinderen krijgen. U kent ze wel: de Supermannen, die boven op hoge gebouwen protesteren en aandacht vragen voor hun zaak. Ik heb mij er voor ingespannen dat er in het juridische traject, meer oog kwam voor hun positie en rechten, als vaders.

Diversiteit en op voeden, er valt heel veel over te zeggen. Hoe dan ook: wat ik zie is dat al die diversiteit, zowel cultureel als wat samenlevings- en opvoedvormen betreft, uiteindelijk tot iets nieuws leidt, nieuwe inzichten, manieren van doen. Maar ik zie ook dat dat alleen kan als mensen van nabij kennis maken met andere manieren van doen, van samenleven, van opvoeden en als mensen bereid zijn vooroordelen en stereotype beelden los te laten en zich open te stellen voor verandering. De rijkdom van de diversiteit zit hem in het samen doen en delen. Zolang we aparte werelden blijven binnen één samenleving leidt diversiteit eerder tot spanning dan tot vooruitgang en vernieuwing.

Gelukkig is het zo, dat wat voor barrières wij mensen ook denken te kunnen opwerpen voor elkaar, er nog altijd een kracht is, die sterker is en door alles heen kan breken: de Liefde. Door liefde vinden mensen elkaar, over grenzen en culturen heen en door liefde kunnen de grootste verschillen overbrugt worden.

Dat zag ik ook bij mij vriendin: ze hebben die mooie reis gemaakt na het eind-examen en met het hele gezin. Het werd een onvergetelijke ervaring.