Jesse Jackson was in Nederland voor de Martin Luther King-lezing, die ieder jaar in “de Boskant”, in Den Haag gehouden wordt. Kort daarvoor was duidelijk geworden dat het eerste Martin Luther King-Centrum búiten de VS, in Nederland komt. Dit dankzij de inspanningen van de Haagse VVD-wethouder Frits Huffnagels. Het is te hopen dat men voor een geschikte locatie aansluiting vindt bij “de Boskant”, een spiritueel centrum dat door velen gezien wordt als een brandpunt van activiteiten die passen bij het gedachtegoed van Martin Luther King jr.
Maar goed, terug naar Jesse Jackson. Hij maakte indruk. Niet alleen door zijn vlammend betoog, over democratie, de kracht van diversiteit en het belang van gelijke kansen voor iedereen, maar zeker ook door zijn optreden. Enthousiast applaudiserend stond hij op bij het aantreden van een Gouds meisjeskoor, trok zich niets aan van protocollen en gaf luide “high fives” aan bekenden of gelijkgezinden. Verfrissend, iemand die zo aanstekelijk zichzelf is.
Na afloop mochten drie uitverkoren lezers van Trouw een vraag stellen. Eén van hen kwam met een sombere vraag: waarom er maar geen voortgang geboekt werd in de emancipatie van minderheden. Jackson werd er duidelijk door overvallen en woog zijn antwoord. Vervolgens barstte hij los: hoezo geen vooruitgang geboekt? Jammer als mensen zo verblind zijn door negativisme, dat ze voortgang en positieve ontwikkelingen uit het oog verliezen. Vergeet nooit waar je vandaan komt en kijk dan waar je nu staat. Emancipatie van Afro-Amerikanen in de VS heeft er ondertussen wel toe geleid dat de 44e president een zwarte man is. “Tel je zegeningen!” leek hij de overvolle zaal toe te roepen.
En gelijk heeft hij. In plaats van te blijven miezemuizen over futiliteiten en alleen dat te zien wat niet goed gaat, mogen we weleens oog krijgen voor wat wel goed gaat.
Op negatieve toon erop los somberen lijkt de trend in ons land te worden.
Negatief gesomberd wordt er ook over de prestaties van de huidige regering. Beslissingen zouden uitsluitend naar voren geschoven worden, er zou niets gebeurd zijn. Naar mijn mening is Balkenende IV één van de meest beleidsintensieve kabinetten sinds lange tijd. Er zijn knopen doorgehakt over de AOW, over infrastructurele projecten die al decennia op de plank lagen en over maatregelen om het aantal arbeidsplaatsen te verhogen en de toegang tot de arbeidsmarkt te vergroten. Meer kinderen halen een schooldiploma en er worden concrete plannen uitgewerkt om de demografische krimp op te vangen. Natuurlijk zeg ik niet dat we relaxed achterover kunnen leunen, er moet heel veel gebeuren, maar focus niet alleen op wat niet goed gaat en blijf oog houden voor wat wel goed gaat.
In die zin ben ik blij met het boek van Frans Verhagen “Hoezo mislukt? De nuchtere feiten over de integratie in Nederland” dat onlangs verschenen is. Daarin stelt hij dat het veel beter gaat met de integratie dan we veertig jaar geleden, toen de eerste gastarbeiders kwamen, hadden durven hopen. Dat betekent niet dat er geen problemen zijn, maar veel problemen zijn minder gebonden aan etniciteit dan somberende negativisten ons willen doen geloven. Natuurlijk past naïviteit hier niet en moeten we wel degelijk erkennen dat er een probleem is. Maar dat geldt onze jongeren in het algemeen en niet uitsluitend die van bepaalde etnische minderheden.
Voordat u denkt dat ik een onrealistische positivo ben: ook ik zie terreinen waar er naar mijn mening veel te positief gedacht wordt en men juist de voetangels en klemmen niet wil zien. Dat betreft het verloop van de financieel-economische crisis. Tot mijn verbazing hoor ik mensen zeggen dat het allemaal wel meevalt, dat de economie alweer aantrekt en dat waarschijnlijk eerder dan verwacht alles weer bij het oude zal zijn. Dit zijn dezelfde mensen die weer recht menen te hebben op vette bonussen en zich daarbij gedragen of het een verworven recht is dat er geen begrenzingen zijn: alles moet kunnen.
De economie mag aantrekken, maar de crisis is nog niet afgelopen. Bovendien, de tijd van vóór de crisis komt niet terug, 2010 wordt een moeilijk jaar en er moeten vergaande maatregelen genomen worden om de economie zo snel mogelijk gezond te maken. Omdat we de vérstrekkende gevolgen van de crisis niet kunnen doorschuiven naar onze kinderen en kleinkinderen. Tegelijkertijd ben ik toch positivo genoeg om te zien dat een crisis ook kansen biedt. Om door te pakken en zaken beter te regelen. Weg met het dorre hout om fris groen een kans te geven.
In de loop van het voorjaar komen de ambtelijke werkgroepen in het kader van de heroverwegingsoperatie met bezuiningsvoorstellen.
Bezuinigen moet, maar alsjeblieft niet alleen gericht op sec besparen op uitgaven, maar vooral ook op het verbeteren van de effectiviteit en logica van ons bestuur en met minder bureaucratie.
Het is te wensen dat de werkgroepen met een positieve blik daar op inzetten.
