Voor de jaren 2010 en 2011 dreigt een tekort van € 1,4 miljard. Grotendeels door overschrijdingen. Dat is dan ook de eerste stap: overschrijdingen bij medische specialisten en ziekenhuizen, maar ook in de AWBZ terughalen. Voor de medische specialisten wisten we dat al. Voor een deel worden de overschrijdingen veroorzaakt door het declaratiesysteem. Er ligt op dit moment bij ons een voorstel tot wetswijziging om dit te verbeteren. Alleen dat lost het probleem van nu niet op. Vandaar opnieuw tariefkortingen voor medische specialisten.

Echt pijnlijk is dat we nu voor het eerst het basispakket moesten aantasten. Zolang de Zorgverzekeringswet bestaat, hebben we de omvang van het basispakket in stand kunnen houden. Nu moet ook daar de verzekerde een bijdrage leveren. Gelukkig gaat het om een beperkt aantal maatregelen, maar het treft mensen wel. Zo gaat de rollator uit het pakket, de tandheelkundige zorg voor jongeren tussen 18 en 21 en de anticonceptiepil voor vrouwen van 21 jaar en ouder. De minister stelde ook eigen bijdragen voor bij logopedist, diëtist en ergotherapeut, maar de Kamer heeft in een motie een alternatief aangereikt in het voorschrijven van bepaalde medicijnen. Binnen een bepaalde groep van medicijnen wordt één medicijn vergoed. Kunnen mensen dat niet verdragen of willen zij een ander, dan moeten ze bijbetalen. Het gaat dan om bepaalde medicijnen voor bijv. epilepsie en reuma. Medicijnen die mensen langdurige moeten gebruiken. Dat vonden we een groot bezwaar.

Voor de CDA fractie was het kiezen uit twee kwaden: eigen bijdragen voor de paramedische beroepen of bijbetalen voor medicijnen. In het overleg met de minister heb ik het zo verwoord: “verruilen we nu met dit alternatief voorstel de ene groep mensen met een andere groep die moet bijbetalen?”  Omdat wij niet goed kunnen inschatten hoe het met de bijbetaling van die medicijnen zal uitpakken, hebben we niet voor dit alternatief gekozen.

Positief is dat de Kamer in meerderheid de minister steunde in zijn voornemen om deze bezuinigingen nog door te voeren, ondanks de demissionaire status van het kabinet.  In de campagne heeft het CDA gezegd dat de komende jaren pijnlijke maatregelen moeten worden genomen. In de tweede vergaderweek van de nieuwe Kamer was het helaas al nodig hiermee te beginnen.