Klik hier voor het rapport (pdf)
De gewenste ontwikkeling van ‘Nederland Distributieland’ naar ‘Nederland Kwaliteitsland’ betekent streven naar een houdbare, duurzame samenleving. Een duurzame samenleving kent samenhang tussen economische ontwikkeling, sociaal welzijn en milieukwaliteit en neemt in elk van deze drie een ondergrens in acht. Die ondergrenzen worden bepaald door rentmeesterschap en solidariteit. Duurzaamheid houdt daardoor in dat toekomstige generaties evenzeer in hun behoeften kunnen voorzien als thans levende generaties. En een duurzame samenleving houdt daardoor in dat ook arme landen in hun behoef ten kunnen voorzien. In dit rapport wordt een verantwoordelijk groen perspectief geschetst op een duurzame samenleving.
De noodzaak tot duurzame ontwikkeling klemt als wij ons realiseren dat in de komende vijftig jaar de wereldbevolking naar verwachting zal toenemen tot 10 miljard mensen, dat mondiaal gezien de economische productie zal vervijfvoudigen, dat er drie keer zoveel energie zal worden verbruikt als thans, dat het waterverbruik zal groeien met de helft en dat de voedselproductie zal moeten verdubbelen. De sleutelvoorraden grondstoffen, energie, ruimte en onvervangbare organismen maken echter dat het draagvermogen van de aarde beperkingen kent en slechts gedeeltelijk recyclebaar is. Om deze groei niet in een crisis te laten uitmonden zal de samenleving, nationaal en mondiaal, duurzaam moeten worden. Het kan niet anders. Dat is niet een kwestie van doemdenken, maar van geïnspireerde politiek en gezonde zakelijkheid.
De overheid moet de verantwoordelijkheden van burgers voor een zinvol bestaan niet overnemen, maar zij moet hen daartoe juist in staat stellen. Het bepalen van een beschikbare milieugebruiksruimte is zo’n beslissing, die het mogelijk maakt dat de samenleving kan functioneren met in achtneming ’van de externe effecten op toekomstige generaties, op arme landen en op de natuur. Als fysiek gegeven stelt deze gebruiksruimte zichzelf. De overheid, als enige sectorgrensoverschrijdende instantie, formuleert deze ruimte vervolgens op basis van rechtvaardigheidsafwegingen in kengetallen voor de afzonderlijke sectoren van de maatschappij. Daarna gaat het om een in eigen verantwoordelijkheid door de burgers en hun organisaties doelmatig benutten van de beschikbare milieugebruiksruimte. De overheid bevordert deze eigen verantwoordelijkheidsbeleving door bij haar voorwaardenscheppend beleid instrumenten te kiezen, die inspelen op de bereidheid en de mogelijkheden die de samenleving zelf heeft. Overheid en burgers zijn ‘partners in duurzaamheid’.
