Ga eens op stap met een buurtbeheerder!

(Foto: Sylvia Kamman op archieffoto: bron: Twitter @SylviaKamman )

Ergens eind vorig jaar spraken de leden van de raadswerkgroep Bestuurlijke Vernieuwing met een aantal ambtenaren van de gemeente. Ik maakte kennis met Sylvia Kamman, onze buurtbeheerder voor Krakeel, Wolfsbos en Zuid, en we spraken af dat ik een keer een dagdeel met haar mee zou fietsen. Vandaag was het zo ver.

Oud en nieuw 

Om 9.00u startten we bij het Raadhuis. Ik had nog net even tijd om een kop koffie te halen, maar daarna stapten we op de fiets en gingen we op pad. De fiets is het vervoermiddel bij uitstek voor Sylvia: ‘Ik ben eigenlijk bijna altijd buiten en dan wil ik niet in de auto zitten. Als ik fiets zie ik dingen, spreek ik mensen en ben ik zichtbaar.’ De eerste stop is in Krakeel. De jaarwisseling is rustig verlopen, maar hier en daar moet er nog wel opgeruimd worden. De vuurtonnen die de gemeente uitleent, worden ook weer door de gemeente opgehaald. Maar als mensen eigen vuurtonnen gebruiken of illegale vuren aansteken, moeten ze hun eigen rommel ook weer opruimen. Als ergens rommel ligt, wordt dat dus niet direct opgeruimd, eerst worden omwonenden op hun eigen verantwoordelijkheid gewezen. Ergens in Krakeel staan drie privétonnen, die nog steeds iedere avond opnieuw in de brand gaan. Sylvia belt bij omwonenden aan om te vragen van wie de tonnen zijn en wanneer ze worden opgeruimd. Bij het derde huis heeft ze beet. Al jaren blijkt de buurt tonnen te regelen en er veel plezier van te hebben. Dat de gemeente ze wel gratis wil voorzien van tonnen is een eyeopener en een goed idee voor de volgende keer. Afgesproken wordt dat de tonnen die er nu nog staan door de buurt zelf worden leeggehaald en daarna door de gemeente worden afgevoerd.

Zwerfvuil

We fietsen via het Sterrenpark naar het onderkomen van buurtbeheer dichtbij De Magneet en doen daar een bakkie met de jongens die het werk doen. Het zwerfafval op verschillende plekken in de wijk is een grote ergernis. Ook hier doet buurtbeheer altijd eerst weer een beroep op inwoners voordat zij zelf gaat opruimen. Vaak gaat dat goed, maar op sommige plekken helpt niets.

Strakke kantjes

In Wolfsbos komen we terecht bij een man die in het gemeentelijk groen aan het gegraven is geslagen. Langs de stoep en rond de boom voor zijn huis heeft hij een hele strook gras weg gespit. ‘De gemeente onderhoudt het gras niet goed genoeg,’ zegt de man, ‘het gras groeit over de stoep en tegen de boom’. Sylvia belooft de man dat zij erop zal letten dat de kantjes beter bijgehouden zullen worden als hij zelf het groen met rust laat. Twee straten verderop komen we een bus van buurtbeheer tegen en wordt de actie direct uitgezet.

Contact

Al fietsend opent zich voor mij een wereld die er altijd is, maar die ik eigenlijk nooit bewust zie. Sylvia heeft voortdurend contact met inwoners en medewerkers van buurtbeheer over kleine  en grote ergernissen en dingen die even opgepakt moeten worden. ‘Altijd met een glimlach’, is haar motto en ze krijgt er veel glimlachen voor terug. Ondertussen wijst ze me op dingen die geregeld zijn, simpele dingen die inwoners gevraagd hebben. Een rijtje tegels dat samen met inwoners langs een parkeerstrook is gelegd zodat mensen makkelijker hun auto’s in en uit kunnen stappen. Twee paaltjes in een groenstrook, omdat het gras kapot gereden werd. Een paar vierkante meter straatwerk, omdat een verloren hoekje groen niet meer door omwonende kon worden onderhouden en er al jaren een tekort aan parkeerruimte was in de buurt. Maar ook grotere dingen, zoals het groene speelplein bij De Magneet, dat samen met de buurt is aangelegd. Sylvia geniet zichtbaar van haar werk. ‘Ik ben heel blij dat we zoveel ruimte van de gemeente krijgen om dingen simpel en snel zelf op te lossen,’ zegt ze.

Schone grond en zieke bomen

Ik vraag haar ook naar de hopen grond die op veel plekken in Hoogeveen te zien zijn. ‘De regels voor het vervoeren van grond zijn heel streng, we mogen grond niet zomaar van de ene plek naar de andere verplaatsen. En als we het doen hebben we een schoongrondverklaring nodig, die zomaar duizend euro kan kosten. We kiezen er daarom voor om de grond zoveel mogelijk op de oude plek te laten en te kijken of we het daar kunnen hergebruiken, bijvoorbeeld om een gat in een grasveld weer vlak te maken.’ In Krakeel zien we drie Essen die erg ingrijpend lijken te zijn gesnoeid, de bomen blijken helemaal weg te gaan. ‘Ze zijn ziek, daar hebben we veel mee te maken. Het is heel jammer, maar we moeten regelmatig mooie bomen weg halen, omdat ze ziek en daardoor gevaarlijk worden.’ Om die reden moesten er helaas pas nog twee grote bomen in het Zuiderpark worden gekapt. Sylvia pleit ervoor dat omwonenden hiervan altijd bericht krijgen, zodat ze weten wat er gebeurt en waarom, maar dat gaat nog niet altijd goed.

Hondenpoep

Als ik Sylvia vraag hoe de gemeente erbij ligt zegt ze dat ze heel tevreden is, behalve over de hondenpoep: ‘Dat is echt een heel groot probleem. Ik krijg er enorm veel klachten over en voor onze eigen mensen is het ook heel smerig. Daar zouden we echt veel meer aan moeten doen. Voor onze eigen handhavers is het heel lastig, want je krijgt een grote mond en ruzie en we willen juist dat onze handhavers een goede band hebben met de inwoners. We zouden er gewoon een groepje vaste handhavers op moeten zetten die de hele tijd op straat zijn, mensen op heterdaad betrappen en hoge boetes uitdelen. Waarom doen we dat met parkeren wel en met hondenpoep niet?’ ‘Maar is het wel te doen om mensen op heterdaad te betrappen? Zijn er gemeenten waar dit lukt?’ vraag ik. ‘We zien het zelf vaak genoeg gebeuren,’ zegt ze, maar zoals gezegd is het voor buurtbeheer lastig om hard in te grijpen ‘en bijvoorbeeld in de kustgemeenten gaat het heel goed.’

Ga eens op pad met een buurtbeheerder

Na drie uur fietsen neem ik afscheid. Sylvia gaat door, met haar glimlach en haar fiets. Het was een mooie ervaring en een goede manier om als raadslid het werk van een van onze ambtenaren te zien. Wat een geweldige ambassadeur voor de gemeente is Sylvia en wat is Buurtbeheer een mooie manier om met simpele ingrepen Hoogeveen steeds beter te maken. Ik roep al mijn collega-raadsleden op om eens hetzelfde te doen. Ga eens op pad met een buurtbeheerder, of met een WMO-consulent, een medewerker van burgerzaken of een werkcoach, het opent je ogen. 

Peter Koekoek

Raadslid voor CDA Hoogeveen

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.