19 november 2015

Blog 1: Bezoek Ruth Peetoom en Ben Knapen - Mafraq

Mala is bijna vier jaar. Ze woont in het vluchtelingenkamp Zaatari bij Mafraq, Jordanie. Drie dagen voor de oorlog in Syrie uitbrak is ze geboren. Hulpverleenster Eileen geeft met haar hand de lengte van Mala aan. 'Kijk, zo lang duurt nu al het conflict in Syrie.' We staan op het hoogste punt in het vluchtelingenkamp. Om ons heen een onafzienbare hoeveelheid tenten. Zaatari is sinds 2011 uitgegroeid tot een stad van bijna 80.000 inwoners. Vluchtelingen mogen niet werken in Jordanie, maar de Syriers zijn ondernemers en dus is in het kamp en complete informele economie ontstaan. In de winkelstraat, ongeveer een kilometer kleurige stalletjes, kun je van alles kopen wat los en vast zit, zelfs bruidsjurken. Want in het kamp wordt geboren, gestorven, gevochten en bemind - en ook getrouwd.

Wat ook opvalt: heel veel fietsen, via de Nederlandse ambassade afkomstig uit het depot in Amsterdam. Tegen het hek een Gazelle. De komst van de fietsen in het enorme kamp veranderde veel voor de bewoners. Ze zijn dankbaar. 'Het maakt het leven draaglijker', zei een van hen. En natuurlijk zijn er inmiddels een heel aantal reparatiewerkplaatsjes geopend.

We worden ontvangen door een indrukwekkend rijtje hulpcoordinatoren - de Jordaanse politie, de UNHCR, de FAO en Unicef hebben in Zaatari orde, opvang, voedsel en onderwijs georganiseerd. En geestelijke bijstand, want de meeste mensen hebben verschrikkelijke dingen meegemaakt. De jongste kinderen weten gelukkig van niets, maar oudere kinderen maakten bomaanslagen, gevechten, IS-intimidatie en God weet wat nog meer mee. Ze dromen van afgescheurde ledematen, dode familieleden en instortende huizen. Maar ze gaan wel weer naar school. Het hoort bij de eerste levensbehoeften waarin het kamp voorziet met hulp van verschillende landen, waaronder Nederland. Wat is het perspectief? In Jordanie zijn in totaal 1,2 miljoen vluchtelingen, waarvan er 100.000 in een vluchtelingenkamp leven. 'Wat vluchtelingen nodig hebben om een toekomst op te bouwen is een waardig leven, het kunnen voorzien in hun levensonderhoud en scholing', zei Hovig Etyemezian, de UNHCR-manager van het kamp, 'Daar kan de internationale gemeenschap een bijdrage aan leveren'.

Maar dat is nog niet zo simpel. In de regio al helemaal niet Eerder op de dag waren we in Mafraq waar we voor de Eduard Freistchting een training gaven aan lokale vrouwelijke politici en vrijwilligers.  Die training had als doel de democratie ter plekke te versterken, maar natuurlijk ging het ook over de dagelijkse politiek. Nederland mag dan een krachtsinspanning leveren om in een jaar 60.000 vluchtelingen op te vangen, Mafraq is een stad die door de vluchtelingenstroom in vier jaar tijd is gegroeid van 90.000 naar 220.000 inwoners. Dat geeft flinke infrastructurele problemen, zoals bijvoorbeeld de watervoorziening in een gebied waar toch al een enorm watertekort was. Er liggen bergen afval en openbaar vervoer is er nauwelijks in Jordanie. Maar daarnaast hebben de inwoners van Mafraq grote zorgen of ze nog wel aan een huis kunnen komen en of de Syriers hun banen niet inpikken. Geen ander geluid wat dat betreft dan bij ons.

Hoe het verder moet? De Syrische crisis is niet zo maar opgelost, dat is het geluid dat we van alle deskundigen die we hier spreken horen. Daarvoor zijn de oorzaken te complex en de oplossingen te omstreden. Mala gaat inmiddels haar vijfde winter in in het kamp. Ze weet niet beter. Eileen, die drie maanden zou komen helpen in het kamp is vier jaar gebleven. Ze heeft Mala uit haar eigen zak een mooie muts gegeven. 'Ze is ons zonnetje', zegt ze.

 

2 - 5 november 2015

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.