21 juni 2013

"Littenseradiel oant sjen?"

 

Student geschiedenis Thijs Kleipaste uit Amsterdam, heeft dit voorjaar een boek uitgegeven met als titel: “Nederland als vervlogen droom”. Als 24-jarige beschrijft hij hoe Europa de laatste dertig jaar is verkild en fundamenteel individualiseert. Eerst het individuele belang en in de tweede plaats het (algemeen) Nederlands belang. Volgens Thijs heeft ons land z’n langste tijd gehad. Hij beschrijft hoe de generatie in de jaren 1950-1980 is opgevoed. Solidariteit en verantwoordelijkheid waren zo kenmerkend voor die jaren. Je maakte deel uit van een groter geheel, van een gemeenschap. Maar de jongere generatie heeft niets met die vastomlijnde hokjes-sfeer. Daarom vindt hij het begrijpelijk dat de 50+ generatie nog heimwee heeft naar die tijd. Maar hij kijkt ook naar het grote Europa.

Europa is niet één gemeenschap; Littenseradiel wel

Thijs schrijft: ‘ . . . een Europa zonder binnengrenzen en de EU voor de interne markt, prima allemaal. Je moet er niet aan denken om die dingen te moeten missen. Maar Europa neerzetten als een groots meeslepend project, dan zeg ik: Hou er alsjeblieft mee op. Europa is niet de uitdrukking van een volk, dat is er niet. Het blijkt dus dat de begeestering van dat ene Europa en die ene gemeenschap, er niet is of gewoon weg is. Onze maatschappij is individualistischer geworden . . . “ Geldt dit ook voor onze gemeente? Na 23 inspreekavonden is gebleken van niet. Er is wel zeker een saamhorigheidsgevoel en ook bij de jongere generatie. Er is een grote mate van betrokkenheid in en met onze gemeente.

Iets

Tijden komen en tijden doen veranderen. Ontwikkelingen in onze omgeving gaan door en wij moeten vooral niet stil blijven staan. Waaruit bestaat onze inzet om iets van die betrokkenheid te bewaren. In de eerste plaats is betrokkenheid iets dat door mensen is/wordt opgebouwd. In de tweede plaats heb je “iets” met je straat of dorp. Bij dit “iets” moet ik terug denken aan de laatste raadsbijeenkomst waar gesproken werd over de toekomst van de gemeente. Een ambtenaar vertelde, namens zijn collega’s, hoe hij dacht over onze gemeente en over zijn toekomst. Tot slot vertelde hij nog over de bijzondere sfeer in de ambtelijke organisatie. Dat er “iets” is dat medewerkers ervaren. Je kunt het niet echt benoemen, maar het is er wel!

Burgerschapsideaal levend houden

Maar voelt de gemeenteraad de keuze over de toekomst van de gemeente Littenseradiel een uitdaging of een bedreiging? Welk model je ook voor ogen mag hebben, een grote(re) gemeente heeft voor- en nadelen. Voelen wij ons slachtoffer of hemelbestormer? Betrokkenheid bindt ons. Dus moeten wij op zoek gaan naar een nieuwe vaste gemeentelijke bodem onder onze voeten. Hoe kunnen wij dit burgerschapsideaal levend houden in onze straat, buurt of dorp en straks misschien in een nieuwe gemeente? De handen uit de mouwen want dit is de kans om aan een nieuwe toekomst te bouwen. Het komt echt aan op vindingrijkheid en vooral nieuwe initiatieven, waarbij dat “iets” blijvend mag worden.

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.