Deze week wees iemand mij op het artikel ‘Hoe deze maatschappij eenzame individuen creëert’. Een artikel waarin Paul Verhaeghe zijn kijk op ‘de veranderende samenleving’ beschrijft. Zijn analyse is scherp maar treffend. Het noemt precies die dingen waar het volgens mij om draait. Om niet het hele artikel te hoeven lezen noem ik er een aantal;


Het toenemende gevoel van eenzaamheid, het idee te hebben er niet (meer) bij te horen en-of niet meer mee te kunnen doen. De hoogleraar omschrijft dit ‘als een effect van de veralgemeende, verplichte competitie in onze samenleving. We zijn zo met andere mensen in competitie gekomen, dat de ander ervaren wordt als iemand die je nooit helemaal zult kunnen vertrouwen. In zo'n maatschappelijk klimaat functioneert iedereen in zijn eentje, het sociaal vertrouwen is heel laag geworden. Het onvermijdelijke gevolg daarvan is eenzaamheid.' Of zoals deze schrijver al eens eerder opmerkte; ‘We genieten ons te pletter maar eigenlijk is niemand nog tevreden'

Deze toenemende eenzaamheid kan tot continue ‘angst voor de ander’ leiden. We maken die angst hanteerbaar door hem toe te schrijven aan een bepaalde groep. Dan is oud bang voor jong, vrouwen voor mannen en omgekeerd, autochtoon bang voor allochtoon. Dat is een manier om die angst te kanaliseren.’ 

Fijn aan het artikel is dat het niet alleen blijft bij het signaleren van een ontwikkeling. Het draagt ook een oplossingsrichting aan waar partijen en organisaties echt wat aan hebben. Om te beginnen zouden volgens de hoogleraar alle organisaties, van arbeids- tot bredere maatschappelijke organisaties, het competitie-denken moeten durven los te laten. Ze zullen weer moeten gaan denken in termen van samenwerking en verbinding.

Het zoeken van ‘de verbinding’ staat ook centraal in het vorig jaar verschenen boek de ‘Bezielde Beschaving, alles behalve een multicultureel drama’ van Dave Ensberg-Kleijkers.  Dit boek vermengt een opmerkelijk levensverhaal met een optimistische visie op maatschappelijke vraagstukken van deze tijd. Het boek diende als basis voor een druk bezochte avond over ‘het verschillend mogen zijn’ in de Fransche School begin dit jaar. Organisaties en inwoners uit Culemborg waren gevraagd hierover met elkaar in gesprek te gaan. Ook in deze gesprekken klonk steeds de noodzaak van 'het verbinden' door. Om iemand die ‘anders’ of ‘verschillend’ is te kunnen accepteren zal er eerst een ‘verbinding’ moeten zijn. 

Culemborg is de laatste tijd veel negatief in het nieuws geweest. Hoe mooi zou het zijn om een ander geluid te laten horen? Een geluid van verbinding, gelijkwaardigheid en een open gesprek. Hoe dit te doen? Het CDA Culemborg wil bruggen slaan door oog te hebben voor wat er reeds is. Verbindingen versterken en zaken (echt) samen oplossen! Dit IN een gemeente die volop ruimte en kansen biedt. Dit MET een gemeente die zich opstelt als partner en niet als controleur. Ik ben er klaar voor. Ben ik naïef? De tijd zal het leren.

Lees het hele artikel ‘Hoe deze maatschappij eenzame individuen creëert’

Lees het verslag van de gehouden avond over ‘Culturele Diversiteit’

Meer over het boek ‘bezielde beschaving’ 

*) Paul Verhaeghe is psychoanalyticus en hoogleraar psychodiagnostiek aan de universiteit van Gent.

Deze blog is geschreven door Marco van Zandwijk. Kandidaat raadslid voor het CDA Culemborg.

Als architect is Marco de laatste jaren ook lid geweest van een landelijk netwerk van veranderaars en verbinders.  Bekijk zijn profiel op het netwerk 'Nederland wordt anders'.

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.