05 november 2015

Eenzaamheid, niet meer mee kunnen doen is onze zorg!

De transitie van de zorg van het rijk naar de gemeente lijkt goed te verlopen. En dan bedoel ik voornamelijk de harde kant van deze transitie. Met de meeste van onze zorgvragers is het inmiddels bekende keukentafelgesprek gevoerd en is het deze mensen ook duidelijk geworden dat het allemaal minder moet. Volgens het kabinet moeten we toe naar een participatiemaatschappij waarbij iedereen mee kan doen. Tot zover zijn we het wel eens.

Het kabinet bedoeld echter dat mensen vooral minder zorg krijgen en de eigen bijdrage fors is verhoogd. Als ik het kabinet moet geloven dan is de participatie bijna afgerond. Ze hebben alweer gelijk als ze de harde kant van de participatie bedoelen. De bezuinigingen worden gehaald en de verantwoordelijkheid is mooi afgeschoven naar de gemeenten en de mensen zelf.

Maar dit is niet de participatie die het CDA voor ogen heeft.Het doodgewone welzijn van onze zorgvragers komt fors in de knel. Waar eerst de huishoudelijke hulp nog tijd had voor een praatje en kop koffie is dat er niet meer bij. Ze komt ook nog maar een keer per week en heeft al haar tijd nodig om de doelstelling van “ een schoon huis” te bereiken. Een huisarts of verpleegkundige komt nog maar zelden aan de deur en al helemaal niet om een praatje te komen maken. Medicijnen aanreiken mag nog maar 5 minuten duren en de elastieken kousen aantrekken kan wel in drie minuten. Ook de pastoor en de dominee laten het bij huisbezoeken afweten.

Ouderen en hulpbehoevenden moeten ook langer thuis blijven wonen en worden naar gelang de leeftijd stijgt en hun ziek zijn verergert ook steeds minde mobiel. Familie woont steeds verder weg en de buren zijn vaak mensen die van buiten komen en meestal allebei werken.Dit alles gaat leiden naar eenzaamheid, naar mensen die nergens meer kunnen komen, die het financieel zwaar hebben, mensen die dagenlang niemand zien of spreken, mensen die letterlijk en figuurlijk achter de geraniums zitten. Mensen kwijnen weg in plaats van deel te nemen aan de participatiemaatschappij.

Het meedoen in de maatschappij als onderdeel van de participatie wordt vergeten. Ervoor zorgen dat mensen mee kunnen doen in de gewone dagelijkse dingen. Dit probleem doet zich niet alleen voor bij mensen die nog thuis wonen maar ook in onze verzorgingstehuizen. Het bed, bad en brood is wel geregeld. Medische en andere zorg is er ook maar het laten meedoen in de maatschappij is een forse opgave die ook in de verzorgingshuizen alleen maar met behulp van vrijwilligers gestalte krijgt.

Wij hebben als gemeente een zorgplicht gekregen om niet alleen de harde kant van de participatie met al zijn bezuinigingen goed te regelen maar ook de zachte kant van de participatie moeten we oppakken.Dit geldt niet alleen voor ouderen en zieken maar zeker ook voor de groep mensen met een verstandelijke beperking. Deze groep valt vaak niet op maar ook zij ervaren eenzaamheidsproblemen en kunnen zich vaak moeilijk staande houden in de steeds snellere maatschappij.

Wat kunnen wij als gemeente hier nu mee zult u zich afvragen en heeft de CDA fractie hier een panklare oplossing voor. Ja, wij kunnen en moeten hier als gemeente iets aan doen en ja, de CDA fractie denkt dat we hier iets voor kunnen organiseren. Soms hoef je alleen maar rond te kijken om te zie hoe anderen het organiseren. Zorggroep Maas en Waal heeft een vrijwilligersorganisatie opgebouwd waarbij ruim 500 vrijwilligers zijn betrokken. Deze mensen zorgen voor het broodnodige contact met de bewoners, organiseren allerlei bijeenkomsten en regelen het vervoer. Binnen de zorggroep is 1 betaalde kracht als coördinator aangesteld om deze organisatie draaiend te houden. De vrijwilligersorganisatie is een platte organisatie met zo weinig mogelijk coördinatoren en/of leidinggevende. Er wordt zo laagdrempelig mogelijk georganiseerd waardoor de vrijwilliger zich ook verantwoordelijk voelt.

Binnen onze gemeente kunnen wij met behulp van de Seniorenverenigingen, het Rode Kruis, de Zonnebloem, Vraagwijzer en nog vele anderen die op dit gebied werkzaam zijn best een organisatie bouwen die gaat zorgen dat het welzijnsniveau voor onze zorg vragende inwoners beter wordt. Er is natuurlijk al van alles georganiseerd zoals de open eettafel, soosbijeenkomsten etc maar het gaat vooral om de groep die hier om allerlei redenen geen gebruik van maakt.

Het CDA zal hierin het voortouw nemen en met voorstellen komen om onze ouderen en anderen uit de eenzaamheid te halen en de mogelijkheid te geven weer mee te doen.

 

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.