"Het persoonlijke is politiek – Waarom keuzes aan de keukentafel politiek zijn”

Gezinnen maken samen keuzes aan de keukentafel over de verdeling tussen zorg en werk. En het is daarbij belangrijk dat mensen vrij kunnen kiezen hoe ze dingen samen willen doen. Toch valt de keuze in een doorsnee Nederlands gezin bijna altijd hetzelfde uit: in een gezin met kinderen blijft de man fulltime werken en gaat de vrouw parttime aan het werk. Met deze keuze hebben vrouwen een verhoogd risico op armoedeval omdat ze zo weinig verdienen dat ze niet in hun eigen levensonderhoud (en dat van hun gezin) kunnen voorzien. 
In tijden van crisis is dat natuurlijk een slecht startpunt voor vrouwen en hun gezin, want haar inkomen kan door omstandigheden zomaar heel hard nodig zijn!

De verzorgingsstaat is niet langer houdbaar en met een terugtrekkende overheid wordt er van vrouwen gevraagd dat ze financieel voor zichzelf kunnen zorgen. Tegelijkertijd wordt er van de burger gevraagd om meer zorg zelf te doen, om zo de kosten op ons zorgstelsel te verkleinen. Vrouwen zorgen nu al vaak en veel voor kinderen en ouderen. Meer zorg erbij betekent nog minder tijd voor werk. Daar knelt het natuurlijk. En het verklaart waarom in Nederland nog altijd zoveel vrouwen zo weinig verdienen dat ze er niet van kunnen leven: ruim de helft verdient minder dan 880 euro per maand. 

Als christendemocraat geloof ik in de kracht van de samenleving. En ben ik er van overtuigd dat welvaart en welzijn samen kunnen gaan, voor iedereen. Het is dan niet eerlijk, niet solidair, om vrouwen grotendeels de verantwoordelijkheid te geven voor de zorg (en het welzijn) van zichzelf en de mensen om hen heen, en hen niet de rechten en plichten te geven voor het verdienen van voldoende eigen inkomen. Tegelijkertijd past het ook niet 
meer bij deze tijd om onze welvaart, oftwel ‘brood op de plank’, bij de overheid of onze mannen te leggen en hen daarmee in de praktijk grotendeels het recht om voor ons en de onzen te zorgen te ontnemen.

Maar dit is wel precies wat we doen door te zeggen dat ‘iedereen hier zijn eigen keuze in kan en mag maken’. Dat impliceert dat het iets is dat privé zou moeten worden opgelost. Anders gezegd, iets dat ‘je gewoon even zelf moet regelen’. Maar zolang mannen meer verdienen dan vrouwen; scholen vragen om voorleesmoeders; en kinderopvang onbetaalbaar blijft, blijven gezinnen in Nederland massaal kiezen voor het 1,5 verdienersmodel. 

En daarmee is deze individuele keuze die u en ik maken aan de keukentafel, geen individuele keuze meer. Want op deze manier blijven vrouwen kleine banen hebben waardoor ze niet in staat zijn om financieel voor zichzelf en anderen te zorgen. En zo houden wij als samenleving en als overheid het probleem van armoede voor vele vrouwen (en hun gezinnen) in stand.

En dat mag niet gebeuren! De keuzes van de keukentafel moeten dus terug het politieke debat in. En dat begint niet bij het Binnenhof of Pauw & Witteman, maar gewoon aan de keukentafel bij u thuis.

Daarom zal ik, in aanloop naar de Europese verkiezingen op 22 mei, aanschuiven bij CDA’ers en niet-CDA’ers die mij uitnodigen voor zo’n keukentafel- of huiskamergesprek. Samen met u wil ik het hebben over hoe wij er samen voor kunnen zorgen dat zowel dicht bij huis als in Europa welvaart en welzijn in balans zijn. Samen zorgen we voor een samenleving waarin welvaart en welzijn in balans zijn!

Irene Janssen is kandidaat voor de Europese verkiezingen 

Regelmatig schrijft zij opinie stukken voor online en offline media. Op www.irenejanssen.nl 
kun je haar blogs lezen. 

Irene is ook te vinden op social media, hier kun je haar volgen:
Facebook: www.facebook.com/irenegcjanssen
Twitter: www.twitter.com/irenegcganssen 
en Pinterest: www.pinterest.com/irenejanssen