De zorgkosten stijgen de laatste jaren explosief met name binnen de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten). De AWBZ is een verplichte verzekering, waaraan alle inwoners meebetalen en is bedoeld om mensen te helpen bij niet-verzekerbare gezondheidsrisico's. Vaak gaat het daarbij om langdurige zorg. In een poging om de kosten te beheersen decentraliseert het Rijk onderdelen uit de AWBZ naar de gemeenten. Het gaat om de functies extramurale begeleiding, kortdurend verblijf en persoonlijke verzorging. Maar wat betekent dat nou?

Soort hulp

Sommige inwoners hebben te maken met een lichamelijke of geestelijke probleem als gevolg van ziekte/ouderdom, een zintuiglijke beperking, verstandelijke beperking of psychiatrische stoornis. Zij hebben daarom hulp nodig bij alledaagse handelingen: van douchen of aankleden tot het plannen van afspraken of het ritme aanhouden van de dag. De ene inwoner krijgt daarvoor individuele hulp, de andere is geholpen met zorg in groepsverband (denk daarbij aan de dagopvang voor ouderen).

Opgave gemeente

De gemeente is straks verantwoordelijk voor de zorg en ondersteuning aan deze doelgroepen, maar moet dat zien te redden met 25% minder geld. Dat is een bezuiniging vanuit het Rijk. We kunnen dus niet op dezelfde manier doorgaan, maar moeten zoeken naar oplossingen, waardoor de zorg betaalbaar, toegankelijk en kwalitatief goed blijft of wordt.

Visie CDA Asten

• 'Zorgen door en dat' in plaats van 'zorgen voor': op dit moment wordt de zorg vaak nog geheel overgenomen. Naar de toekomst toe kijken we meer nadrukkelijk of mensen uit het eigen netwerk, vrijwilligers of verenigingen kunnen bijdragen. Steun uit de samenleving is niet alleen goedkoper, maar gaat vaak gepaard met minder regels en meer eigenheid;

• Als we meer van mantelzorgers en vrijwilligers vragen, dan moeten we er als gemeente ook zijn om hen te ondersteunen;

• Communiceer als gemeente goed en veelvuldig met je inwoners. Laat weten wat er gaat veranderen, waarom het gaat veranderen en hoe we samen tot een oplossing kunnen komen. Dit is geen eenrichtingsverkeer vanuit de gemeente, maar moet in een dialoog met inwoners en ons maatschappelijk middenveld tot stand komen;

• We willen niet meer werken met anonieme indicatieorganen en veel papieren rompslomp. Persoonlijk contact tussen inwoners, de gemeente en zorgaanbieders moet centraal staan;

• Het is goed om te kijken naar wat mensen zelf kunnen betalen (eigen verantwoordelijkheid), maar het mag niet leiden tot een situatie, waarin mensen die netjes met hun geld zijn omgegaan, daar het slachtoffer van worden. Van de andere kant willen we er als partij zijn voor mensen, die door omstandigheden het niet zelf kunnen oplossen. Kortom, we schrijven niemand af, maar spreken wel iedereen aan.