Kind op de fiets
04 juli 2018

Brede School Oost: Verkeersveiligheid kinderen is in het algemene belang aldus CDA

De verkeersveiligheid rondom de Brede School Oost in Grave is een onderwerp wat de gemoederen flink bezig hield. Ouders en verzorgers van de schoolkinderen, buurtbewoners en raadsleden hadden allemaal hun eigen zienswijzen en zorgen.

Het CDA Grave heeft samen met de Lokale Partij Grave tijdens de raadsvergadering van 3 juli een amendement ingediend en dit is door de raad aangenomen, net als het aangepaste raadsvoorstel. De kern is dat de raad het College opdraagt om met een voorstel te komen om de Stoofbrug over de Raam aan te passen. Streven is om aan de noordzijde een fietspad voor twee richtingen te realiseren. Daarnaast moet het profiel van de brug worden aangepast en is het verzoek om twee voetgangersbruggen te realiseren. Een ander onderdeel betreft de wens om een fietsverbinding langs de Jan Luijkenstraat te realiseren en een alternatief te zoeken voor het speeltuintje dat zich in deze straat bevindt.

Uitgangspunt voor het CDA was dat er op 3 juli door de raad een goed besluit moest worden genomen, wat eigenlijk een jaar eerder door de vorige raad had moeten gebeuren. Namens de CDA-fractie verzorgde fractievoorzitter Alex van Megen de volgende inbreng.

Inbreng CDA Grave over verkeersveiligheid Brede School Oost

Voorzitter, we zijn verdoemd.

Twee Jehova’s Getuigen kwamen het me vorige week nog vertellen en ik geloofde ze. Een dag eerder bezocht ik met raadsleden uit de regio namelijk een wijngaard te Sint-Agatha en kwam ik door uitdroging tot dezelfde conclusie. Ik kan niet zeggen dat er hulp kwam uit Boxmeer.

Het dossier van de Brede School lijkt evenmin hoopgevend.

Een veelbezochte website die stelselmatig een gitzwart beeld van de gemeente Grave probeert te creëren, plaatste een foto onder de kop: “Onveilig hek rond nieuwe Brede School Oost”.

Van wie de bijbehorende tekst was, stond er niet bij - maar het beeld is duidelijk. Ik citeer: “Het is niet alleen niet veilig rond de school voor het afleveren van de kinders daar, ook op het schoolterrein zelf zijn er teveel gevaarlijke elementen voor hen. Een houten hek met punten omhoog, echt veilig ja… banken met zeer scherpe hoeken rond en bij de zandbak... Waarom is daar niet op gewezen toen de plannen bekend waren wat er geplaatst moest worden? Hebben de scholen zelf niets in te brengen? Die zullen toch wel weten wat veilig is voor kinderen om mee en bij te spelen? Ik blijf het een rare bedoening vinden zoals omgegaan wordt met de veiligheid van de kinderen daar.” (Einde citaat)

Als de kinderen al heelhuids bij de school komen, is het de vraag of ze de dag zonder kleerscheuren doorkomen.

Dus zijn we verdoemd. Waarschijnlijk. Als je deze website mag geloven. Ook de buurt voorspelt namelijk weinig goeds.

Op 5 juni, tijdens de commissie Ruimte, schetste een inspreekster een doemscenario. Chaotische taferelen waren voorspelbaar en zelfs onvermijdelijk. Immers, mensen gedragen zich als mensen en waarom zou dat anders zijn voor ouders die hun kinderen bij de splitsing Jan Luijkenstraat/Van Steenhuislaan afzetten? De gemeente had onvoldoende rekening gehouden met dit menselijke gedrag en stond als het ware met de handen in de lucht: “er is geen probleem, want wij verwachten geen probleem”.

De buurt nam bijna het woord ‘klungeligheid’ in de mond. Gelukkig bijna.

Ook de ouders van de Sprankel en Hartenaas waren, om andere redenen, kritisch over het proces.

Zij vroegen zich hardop af waarom een breed gedragen en goed voorstel niet was aangenomen door de gemeenteraad. Hoe was het mogelijk dat sinds 4 juli vorig jaar (volgens experts) noodzakelijke aanpassingen aan de Stoofbrug volledig buiten beeld waren geraakt en het alleen nog maar ging over een alternatieve brug (over de Raam)? Niets doen, wat de buurt wilde, was hoe dan ook geen optie, volgens de ouders. Zij zeiden er meteen bij dat het organiseren van verkeersbrigadiers voor de scholen een onbegaanbare weg was. Ik heb me over die opmerking verwonderd. Ik was sowieso al verbaasd dat er vanuit de scholen zelf slechts oorverdovende stilte kwam. Hier dacht ik: als het om de veiligheid van je leerlingen, hun ouders/verzorgers en andere weggebruikers gaat, dan is toch niets onbespreekbaar?

We gaan als gemeenschap naar de verdoemenis als we alle oplossingen voortdurend buiten onszelf zoeken.

Het is waar dat mensen zich als mensen gedragen. Maar dat wil helemaal niet zeggen dat zij zich als beesten gaan gedragen. Mensen zijn als water. Zij zoeken de weg van de minste weerstand. Dus als het Jeroen Joonpad een goede route is, dan wordt dat geitenpaadje gebruikt: verhard of overhard - met alle gevolgen vandien, ook voor de buurt. Het is voor de omwonenden van de school uiteindelijk beter dat er een fatsoenlijke ontsluiting is.

Als we kinderen en hun ouders over een blubberpaadje sturen, vragen we om problemen en daarmee gepaard gaande taferelen die de buurt geen goed doen. Het belang van de scholen, hun ouders en leerlingen is onveranderd, maar door jongere beslissingen (onder andere van de vorige wethouder) is het belang van de buurt veranderd. De werkelijkheid is nu namelijk anders.

Je kan (juridisch) gelijk willen krijgen wat je wil, maar je gelijk ligt in het verleden - terwijl het algemeen belang in de toekomst ligt.

Er stáát een school. Daar gáán kinderen heen. Hún veiligheid is in het algemeen belang. Daarom is niets doen voor het CDA geen optie en kiezen wij voor de noodzakelijke aanpassingen aan de Stoofbrug en een logisch fietspad aan de Jan Luijkenstraat. Zo pragmatisch staan wij hierin.

Als we een jaar teruggaan in de tijd, zien we dat de vorige raad een gat heeft geschoten in een voorstel dat kon bogen op voldoende draagvlak. Natuurlijk heeft de raad het recht om te besluiten wat hij wil en waarom hij dat wil. Het is echter goed hierop te reflecteren. Want als de ontwikkeling van een vorm van kerndemocratie ‘loslaten in vertrouwen’ betekent, is het belangrijk dat de raad vertrouwt op externe expertise en op het draagvlak dat besluiten hebben op het moment dat zij uiteindelijk aan hem worden voorgelegd. Het is niet zo dat wij altijd alles beter weten, alleen maar omdat wij hier zitten en niet daar.

Ik probeerde niet alleen het gelopen proces helder te krijgen, maar ook de diverse insprekers te begrijpen. En terwijl ik daarmee bezig was, keek ik even op naar de televisie. Een zekere pastoor, father Brown, was druk bezig met het oplossen van een moord of twee. Op een gegeven moment zei hij: “We zijn verdoemd als we de dingen alleen maar zien vanuit ons eigen perspectief.” (Einde citaat)

Ons eigen gelijk kan ons verblinden voor het perspectief van de ander en zijn of haar goede bedoelingen.

Het zou mooi zijn als we een goed besluit nemen en dat iedereen zich op z’n minst gehoord en begrepen voelt. Dan doen we het zo slecht nog niet. Het gesprek met elkaar aangaan buiten de raadszaal en buiten de rechtszaal is daarom een noodzakelijke voorwaarde. Ook al nemen we vanavond een besluit dat net zo goed of misschien wel beter een jaar geleden genomen had kunnen worden.

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.