Bruggenbouwer in Bos en Lommer

Rabbijn Lody van de Kamp (71) liet zich door een antisemitisch incident niet uit het veld slaan, maar ging juist het gesprek aan. Samen met zijn Marokkaanse vriend Saïd adviseert hij nu overheden op allerlei niveaus over radicaliserende jongeren. 'We moeten niet schuwen de succesverhalen te vertellen.'

Aan het hart
Lody is afkomstig uit een Joods gezin dat het zwaar te verduren had tijdens de oorlog. Hij volgde een opleiding tot Rabbijn in Montreux en Londen en werkte voor de Nederlandse Israëlitische Gemeente in Rotterdam en Den Haag. Voor het CDA was hij als fractievoorzitter actief in de deelgemeenteraad van het Amsterdamse stadsdeel Zuideramstel. Tegenwoordig zet hij zich vooral in voor de interreligieuze dialoog en publiceert hij regelmatig over politieke, maatschappelijke en godsdienstige kwesties die hem aan het hart gaan.

De methode Saïd en Lody
Die hang naar verbinding brengt hij als geen ander in de praktijk. Dat doet hij niet alleen. Sociaal ondernemer en voormalig kickboxer van Marokkaanse afkomst Saïd Bensellam (47) was verbolgen toen hij hoorde over de Hitlergroet die leerlingen van de joodse school waar Van de Kamp destijds werkzaam was naar zich toe kregen. Zo verbolgen dat hij direct contact opnam. Inmiddels is de methode ‘Saïd & Lody’ een begrip. De politie, het Openbaar Ministerie en ook gemeenten doen steeds vaker een beroep op hun aanpak. Die aanpak gaat uit van de meerwaarde van diversiteit en verscheidenheid; zoeken naar overeenkomsten in plaats van verschillen. In de moeilijke en sterk multiculturele Amsterdamse wijk Bos en Lommer, waar we Lody vandaag ontmoeten, trekken zij erop uit, staan jongeren bij en interveniëren bijvoorbeeld op scholen waar het flink misgaat.

Daar stond Ali opeens, keurig in zo’n beveiligersuniform met een grote V op de borst.

Successen benoemen
Lody vertelt:  'Onze open aanpak werkt. Die jongeren hebben veelal een slecht zelfbeeld. Ze wonen vaak in een armoedig huis en worden gestigmatiseerd op hun etnische achtergrond. Zeker bij kinderen komt dat keihard aan. Vervolgens vergroot dat de kans dat ze radicaliseren. Het heeft ook te maken met een zeker integratie-ongeduld. Echt goed integreren duurt jaren. De kernvraag is: hoeveel kans geeft een samenleving om te integreren? Het moet van beide kanten komen. De eerste immigranten hebben keihard geknokt zodat hun kinderen hier een succesvol maatschappelijk bestaan op konden bouwen. Successen worden niet genoeg benoemd terwijl die er wel degelijk zijn.'

Vertrouwen geven
Zo werd hij laatst in het Rijksmuseum op zijn schouder getikt. 'Daar stond Ali opeens, keurig in zo’n beveiligersuniform met een grote V op de borst. Ik had met hem het gehele Saïd en Lody traject doorlopen nadat hij veelvuldig in aanraking met justitie was gekomen. We wisten een vertrouwensrelatie met hem op te bouwen en langzaam weer richting in het leven te geven en uit het criminele wereldje te halen. Een prachtig moment, daar in het Rijksmuseum.' Hij vervolgt: 'Een paar jaar geleden werd in Hoofddorp de dodenherdenking op 4 mei verstoord door een groepje jongeren. Kwalijk natuurlijk, maar die jongeren hadden echt spijt. Na gesprekken met de burgemeester en een spreekbeurt over Anne Frank door een van hen in de gemeenteraad liepen ze het jaar erop uiteindelijk mee met de herdenkingstocht. Zo kan het gaan.'

Het gaat erom dat we met alle verschillen die er zijn op een fatsoenlijke manier met elkaar omgaan.

Dialoog
Suggesties van een mislukte multiculturele samenleving of overdreven diversiteit wijst hij van de hand. 'Het hoeft ook helemaal niet per se minder divers. De opdracht is, denk ik, om er mee om te kunnen gaan. Voor het maatschappelijke debat is het ook helemaal niet interessant en relevant wie er gelijk heeft in de interreligieuze dialoog. Het gaat erom dat we met alle verschillen die er zijn op een fatsoenlijke manier met elkaar omgaan. Ik zat laatst, mét mijn keppeltje op, met een groep christenen en moslims. Een meisje van pas 15 jaar merkte toen op: Jullie bidden drie keer, wij vijf keer per dag, we hebben eigenlijk meer met elkaar gemeen dan dat we van elkaar verschillen!'

Landelijk/​Provinciaal

De twaalf provinciale afdelingen vormen de schakel tussen de gemeentelijke afdelingen en het landelijke bestuur.