Jane Lobles

Ik ben opgegroeid in de Generaalsbuurt, in de Van Galenstraat.
Een buurt waar je buiten speelde, uitwaaide op de dijk en waar buren elkaar gewoon groetten. Waar een praatje maken normaal was en waar je je gezien voelde.
Mijn ouders leven allebei nog. Mijn vader werkte jarenlang als meubelmaker en maakte met zijn handen dingen die bleven. Mijn moeder was — en is nog steeds — het sociale kompas van ons gezin én van de buurt. Ze is actief, betrokken en staat altijd klaar als iemand hulp nodig heeft. Voor mij is zij het levende voorbeeld van omkijken naar elkaar.
Van huis uit heb ik meegekregen dat samenleven begint bij kleine dingen: elkaar groeten, even tijd maken, helpen waar je kunt.
Als ik nu met familie of vrienden door Den Helder loop en over onze stad vertel, merk ik hoe trots ik ben — vooral in mijn eigen wijk. Mensen zeggen het zelf ook: hier maken mensen nog tijd voor elkaar.
Dat is voor mij de kern van een fatsoenlijke stad.
Een stad die begint bij mensen.