Hilde Haverkamp

Mijn naam is Hilde Haverkamp-Rombaut en ik ben 79 jaar.  Ik ben getrouwd met Gerard  in 1970 en we hebben 3 kinderen.  Ik heb al op een aantal andere plaatsen gewoond, maar voel me nu toch al jaren een echte Arnhemmer. Dat mag ook wel als je 45 jaar in de stad woont.  Gerard was arts en samen zijn we eerst een paar jaar naar Tanzania gegaan om daar te werken in een klein plattelandsziekenhuis. Hij, als arts en ik als zijn secretaresse.  Dat samen werken is altijd gebleven. Na wat omzwervingen werd Gerard huisarts  in een praktijk met bijna allemaal nieuwe Nederlanders.  Zijn tropenervaring kwam hem daarbij goed van pas. Ik werd de doktersassistente en  heb dat altijd met veel plezier gedaan. We kwamen veel sociale en menselijke problemen tegen en daarom besloot ik lid te worden van het CDA. Hun visie op de maatschappij sloot het beste aan bij  mijn overtuigingen.  Door actief te worden in de partij leerde ik ook Arnhem en de Arnhemmers kennen en kon ik misschien iets voor hen gaan betekenen.  Het heeft mijn leven enorm verrijkt. Ondertussen groeiden onze kinderen op.  Sporten, Ballet, muziek, vrienden over de vloer. Ook dat was een prachtige tijd.  Nu zijn we alweer heel wat jaren met pensioen en dat heeft weer   veel andere mooie kanten. Ik ben lang actief geweest bij de KBO  en PCOB {ouderenbonden} en nu nog actief bij de CDA senioren Gelderland.  Verder wandel ik graag mat onze hond, lezen, puzzelen,  origami, haiku’s, steeds is er wel weer iets nieuws te ontdekken en natuurlijk dagelijks de kranten en media volgen.

Favoriete plek in Arnhem:

Mijn favoriete plek in Arnhem? Dat vind ik een moeilijke vraag, want Arnhem heeft zoveel te bieden.  Ik begin bij Klarendal.  Daar kom ik graag, de sfeer! Je groet elkaar! Dan de Steenstraat met nog echte bakkers en slagers, maar ondertussen ook exotisch doordat je er mensen uit de hele wereld kunt tegenkomen, met hun cultuur, artikelen en etenswaren. Een heerlijk levende winkelstraat: waar vindt je die nog? Park Angerenstein voor een wekelijks bezoekje met de hond en natuurlijk Burgers Bush, dan voel ik me weer even terug in Afrika.

Het meest bijzondere gesprek onlangs met een Arnhemmer:

Ik spreek nog geregeld mensen die ik heb leren kennen in onze praktijk en dan praten we natuurlijk vaak over hun gezondheid en die van hun familie. De toestand in de wereld komt ook vaak ter sprake en dan valt het me op, dat we vaak bijna hetzelfde denken ook al zijn veel bekenden islamitisch en ben ik katholiek. Bv. Wie 1 mens redt, het is alsof hij de hele mensheid heeft gered {Moh: 5:32} en dan komen we tot de conclusie dat we dus eerst maar eens moeten proberen om goed te zijn voor onze familie en buren en als iedereen dat zou doen, dan was er geen oorlog. 

Wat doe je in het weekend om je batterij weer op te laden?

In het weekend is er altijd tijd vrij voor bezinning over mijn leven en probeer ik vaak naar de kerk te gaan.  Mijn favoriet is de Martinus, waar ik steeds meer jonge mensen zie. Daar wordt ik blij van. Verder proberen we altijd een langere wandeling te maken in de omgeving van Arnhem. De omgeving van Arnhem biedt een eindeloze hoeveelheid vakantie plekken, want zo ervaar ik het vaak.  

Welk probleem in je eigen straat of buurt zou je als eerste aanpakken als je geen rekening hoefde te houden met budgetten?

Een van de ergste dingen vind ik altijd zwervers. Mensen die om de en of andere reden nergens onderdak hebben, die misschien nergens meer welkom zijn. Wat is er in hun leven gebeurd dat ze  vaak verward op straat lopen. Ik zou zo graag zien dat we meer  opvang hebben voor mensen met hun verschillende problemen. De kapster vertelde laatst dat ze nu een jongen in huis heeft genomen die blijkbaar nergens onderdak kan. Zij heeft eigenlijk geen plaats voor hem , maar ja, wat moet je doen. Ze  probeert van alles om hem te helpen maar vangt overal bot. Dan ben je 22, geen inkomen, geen werk, geen onderdak. Dat zou in onze maatschappij toch moeten worden opgelost?