Luc Groot

Ik ben Luc, 44 jaar en woon op de Paasberg. Samen met mijn vrouw Ingrid, en mijn kinderen Faas (12) en Anna (11) woon ik daar met veel plezier. In het dagelijks leven werk ik als internationaal projectmanager bij het Kadaster. Wij helpen mensen in landen als Colombia, Jordanie, Benin, en Indonesië om hun landrecht te kunnen krijgen. Zodat je zeker weet dat een ander je huis of grond niet kan afpakken of onteigenen. We helpen met digitalisering van de eigendomsregisters in landen en het slimmer gebruiken van data over de grond en eigendomsverhoudingen.

In mijn vrije tijd voetbal ik 7 tegen 7 bij DVOV in Velp. En ik loop regelmatig hard, houd van een potje padellen, en fiets af en toe over de Veluwe. Verder houd ik van reizen. Met mijn gezin heb ik ook langere tijd in het buitenland gewoond, voordat we in Arnhem neerstreken. 

Verder ben ik vrijwilliger en toezichthouder bij de stichting Hoopheggen. Met zo’n 1000 vrijwillgers planten we zoveel mogelijk heggen bij boeren en doen dat met zoveel mogelijk mensen. Daarmee verbinden we de stedeling en de plattelander. En we helpen heel concreet de natuur en herstellen ons historisch landschap. Echt een stichting van doeners. Komend jaar gaan we richting de 200 kilometer heg die we geplant hebben. We hebben afgelopen jaar bij Park Lingezegen bijvoorbeeld een paar kilometer gepland. Echt leuk met een groep enthousiaste jonge boeren.

Favoriete plek in Arnhem:

Heel Arnhem heeft mooie plekken. Maar ik vind de John Frostbrug erg mooi, die een verbinding maakt tussen Noord en Zuid. Een prachtig uitzicht geeft over de stad en de Rijn.  En ook een brug slaat naar onze geschiedenis. En ik fiets erover als ik met m’n zoon naar Vitesse ga :). 

Het meest bijzondere gesprek onlangs met een Arnhemmer:

Ik sprak een tijdje geleden met mensen van de Soepfiets toen ik een rondje liep in het centrum met m’n gezin. Die rijden elke werkdag van ongeveer vijf tot negen een rondje door de stad om dak- en thuislozen een kopje soep aan te bieden. Zij doen dat vrijwillig en vinden het heel normaal. Maar het is heel bijzonder dat we nog zoveel mensen die gewoon iets doen voor een ander. Dat geeft me echt moed en geloof dat we alles samen kunnen oplossen. Ook omdat veel vrijwilligers het niet alleen doen voor die ander, maar ook hun eigen leven zin ermee geven en ultiem blij worden van een ander helpen.

Wat doe je in het weekend om je batterij weer op te laden?

Vaak sta ik langs de lijn bij mijn zoon of dochter die respectievelijk voetballen en hockeyen. Verder ga ik wandelen, hard lopen of fietsen op de Veluwe. Ook houd ik van het Openluchtmuseum bezoeken, we hebben een museumjaarkaart. Er is daar altijd iets leuks te zien of doen.

Welk probleem in je eigen straat of buurt zou je als eerste aanpakken als je geen rekening hoefde te houden met budgetten?

Het liefste zou ik willen dat we weer een bakkerij of plaatselijk koffietentje in de wijk zouden hebben waar je samen kan komen met buurtbewoners. Een paar jaar geleden is de bakker gestopt. Verder vind ik wel dat mensen soms nog te makkelijk zijn met hun hond. Je komt toch nog best vaak hondenpoep tegen op de stoepen, al is het wel veel beter dan een paar jaar geleden.

'Samen werken we aan een veilige, fatsoenlijke en schone stad die de basis op orde heeft, ook financieel.’