Toe­komst

De laatste Statenvergadering stond niet alleen in het teken van investeringen en fondsen, maar ook van iets minstens zo belangrijks: de toekomst van Limburg. We hebben daar gesproken over de Toekomstvisie – een document dat wat mij betreft vooral één ding is: geen eindpunt, Tijdens het debat haalde ik een uitspraak van de politiek-filosoof Edmund Burke aan. Hij stelde dat een samenleving niet alleen een contract is tussen de mensen die nu leven, maar ook met de generaties vóór ons en de generaties na ons. Een mooie gedachte, die eigenlijk precies raakt aan waar dit stuk over gaat. Want nadenken over de toekomst van Limburg betekent automatisch ook: zorgvuldig omgaan met wat we hebben opgebouwd, en verantwoordelijkheid nemen voor wat we doorgeven.
 
Wat sterk is aan de Toekomstvisie zoals die er nu ligt, is dat die duidelijk probeert om die verbinding te maken. Tussen waar Limburg vandaan komt en waar het naartoe wil. Dat verdient waardering. Tegelijkertijd moeten we ook eerlijk zijn: dit document is nog niet “af”. En dat is ook precies de bedoeling.
 
Wat mij betreft is het belangrijkste dat deze visie geen papieren exercitie blijft, maar een echte uitnodiging wordt. Een uitnodiging aan iedereen in Limburg om mee te denken, mee te praten en mee te bouwen. Want laten we eerlijk zijn: de toekomst van Limburg wordt niet bepaald in één zaal, door een paar politici. Die wordt gevormd door ondernemers, verenigingen, jongeren, ouderen, inwoners uit steden én dorpen. Wij zijn daarin slechts één van de vele stemmen.
 
Daarom ben ik ook blij dat het provinciebestuur de provincie in wil trekken om dat gesprek echt te voeren. Niet alleen de gebruikelijke stemmen horen, maar juist ook de mensen die normaal minder snel aan tafel zitten. Want alleen als we die breedte opzoeken, ontstaat er een toekomstvisie die ook echt gedragen wordt.
 
Tegelijkertijd heb ik in de vergadering ook een punt gemaakt dat ik belangrijk vind om hier te herhalen. Een sterke samenleving draait uiteindelijk niet alleen om economie, infrastructuur of gebouwen. Het gaat juist ook om wat ons bindt: onze waarden, onze tradities, onze cultuur. Dat is wat Limburg Limburg maakt. Juist die “zachte” kant verdient wat mij betreft een stevigere plek in het vervolg van dit traject.
 
De komende periode wordt dus cruciaal. Hoe organiseren we het gesprek? Hoe zorgen we dat mensen zich echt gehoord voelen? En wat doen we vervolgens met alles wat wordt opgehaald? Dat zijn vragen waar we als Provinciale Staten scherp op zullen blijven.

Maar bovenal zie ik dit als iets positiefs. Als een kans om samen na te denken over waar we heen willen. Niet vanuit angst of achterstand, maar vanuit ambitie en betrokkenheid.
 
Daarom ook een warme uitnodiging: denk mee, praat mee, laat van je horen. De toekomst van Limburg is van ons allemaal – en juist daarom moeten we die ook samen vormgeven.

Marcel Hanegraaff  een begin.