Henk Ruijs

Henk Ruijs is getrouwd met Rian. Zij wonen samen in Grave. Ze hebben twee volwassen kinderen, een zoon (Lucas) en een dochter (Barbara), en een kleindochter (Indy).

Henk is – na kort in het onderwijs te hebben gewerkt – in 1988 aan de slag gegaan als communicatieadviseur bij de lokale overheid. Eerst bij de toen nog zelfstandige gemeente Grave, toen voor de drie gemeenten Cuijk, Grave en Mill en Sint Hubert en daarna bij de gemeente Land van Cuijk. Ook was hij tien jaar adviseur crisiscommunicatie bij de Veiligheidsregio Brabant Noord.

‘Mijn hart lag, politiek gezien, altijd wat meer aan de linkerkant. Echter, de koers die de linkse politieke partijen de laatste jaren inslaan, is niet de mijne. Toen ik vanuit het CDA werd gevraagd om me aan te sluiten en me kandidaat te stellen, heb ik dan ook volmondig ja gezegd. Ik voel me thuis bij het CDA en bij de in de christelijk-sociale traditie gewortelde kernwaarden. In de afgelopen jaren heb ik via mijn werk gezien dat de lokale CDA-politici uitstekend werk verrichten. Er wordt – om met de woorden van Henri Bontenbal te spreken – goede en fatsoenlijke politiek bedreven. Daar sluit ik me graag bij aan’.

‘Ik ga me inzetten voor de gehele gemeente. Maar Grave en de kernen daar direct omheen, ken ik vanuit mijn werk en privé het best. Bij een onderlinge verdeling zal mijn focus op het noordelijk deel van het Land van Cuijk liggen. Mijn belangstelling gaat dan vooral uit naar: Kunst en Cultuur, Bouwen en Wonen en Inrichting en Beheer van de Openbare Ruimte.’

‘In het algemeen wil ik me ook inzetten voor een goede gemeentelijke dienstverlening. De fusie van vijf gemeenten tot één gemeente Land van Cuijk is een goede zet geweest. De financiële en bestuurlijke slagkracht is enorm verbeterd. Maar een gemeente is er niet voor zichzelf. De inwoner moet centraal staan. Bij schaalvergroting dreigt die inwoner, het individu, op afstand te komen staan. Unieke behoeften en wensen gaan ten onder in standaardprocedures en protocollen. Door mijn werk ken ik dat als geen ander. Maar binnen schaalvergrotingen moet en kan ruimte blijven voor maatwerk en persoonlijk contact. Dat is een kwestie van goed organiseren. Daar wil ik voor strijden.’

‘Sinds 2012 ben ik actief als vrijwilliger bij Filmcafé Grave. Eerst deed ik de public relations, nu ben ik belast met meer algemene taken. Daarnaast ben ik vrijwillig chauffeur voor enkele plaatsgenoten die door een beperking niet goed gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer. Hen breng ik naar cursussen, de schouwburg e.d. Op deze wijze kunnen zij actief deelnemen aan de maatschappij. Na mijn pensioen heb ik me aangesloten bij de Stichting Welzijn Ouderen Grave. Ik breng ouderen naar tandarts, fysiotherapeut, revalidatiecentrum etc. Uit de gesprekken die ik met hen heb blijkt hoeveel behoefte er is aan persoonlijke aandacht en het meedenken bij hulpvragen. Dat geldt ook wanneer het om contact met de gemeente gaat.’ ‘Wil je eens met me van gedachten wisselen over een onderwerp? Neem gerust contact met me op.