ALV CDA-Nue­nen c.a. en over­dracht bestuurs­le­den.

Beste CDA-vrienden,

Toen ik begon na te denken over deze afscheidswoorden, realiseerde ik mij dat mijn betrokkenheid bij de lokale politiek inmiddels al ruim zestien jaar teruggaat.

In 2010 begon die belangstelling eigenlijk met iets heel concreets: een tweede sporthal voor Nuenen. Voor velen misschien geen onderwerp om de politiek voor in te gaan, maar voor mij wel. Ik zag hoe een prachtig plan voor een basisschool in Nuenen-West, inclusief sporthal, sneuvelde op basis van prognoses die voorspelden dat Nuenen alleen maar zou vergrijzen.

Als je vandaag door Nuenen-West loopt en ziet hoeveel jonge gezinnen daar wonen, kun je alleen maar concluderen dat voorspellen moeilijk blijft, vooral als het over de toekomst gaat.

Het heeft uiteindelijk zestien jaar geduurd, maar met enige voldoening zie ik dat de bouw van een tweede sporthal nu daadwerkelijk in het coalitieakkoord staat. Soms duurt politiek langer dan je lief is, maar af en toe krijg je toch gelijk. Al heb je daar dan wel een flinke dosis geduld voor nodig.

Mijn jaren als raadslid waren leerzaam, interessant en soms ook ronduit verbazingwekkend.

Zo had ik een aantal extra vertegenwoordigende taken binnen de regio. Eén daarvan was de oprichting van wat ik destijds – en eerlijk gezegd nog steeds – beschouw als een politiek gedrocht: de Raadstafel 21. Een constructie die bedoeld was om regionale besluitvorming binnen de 21 gemeenten van de Metropoolregio te legitimeren.

Het idee was mooi, de praktijk iets minder. Ik heb daar geleerd dat veel politici het lastig vinden om over hun eigen gemeentelijke schaduw heen te stappen. Regionale samenwerking wordt vaak bejubeld zolang het geen consequenties heeft voor de eigen achterban.

Daar stond gelukkig ook iets tegenover wat ik met plezier heb gedaan: mijn plaatsvervangende rol bij het overleg van burgemeesters en wethouders binnen de regio. Als enig raadslid tussen al die bestuurders keek ik soms mijn ogen uit. Onder leiding van de burgemeester van Eindhoven werden daar besluiten genomen met een daadkracht die je in veel andere politieke gremia niet vaak tegenkomt.

Mijn conclusie destijds was simpel: het kán dus wel.

Een absoluut hoogtepunt uit mijn periode als raadslid was de strijd tegen de voorgenomen annexatie van Nuenen door Eindhoven. Dat waren intensieve tijden waarin wij samen hebben gestreden voor de zelfstandigheid van onze gemeente.

Ik herinner me de bezoeken aan het provinciehuis in Den Bosch nog goed. We voerden gesprekken, zochten bondgenoten en kregen daarbij belangrijke steun van de CDA-fractie in Provinciale Staten. Uiteindelijk bleek dat een kleine gemeente niet machteloos hoeft te zijn als zij haar zaak goed voor elkaar heeft en bereid is ervoor te vechten.

Door een wettelijke bepaling kwam er uiteindelijk een einde aan mijn raadslidmaatschap. Omdat ik niet langer in Nuenen woonde, kon ik mijn politieke werkzaamheden in de raad niet voortzetten.

Toch voelde dat niet als een echt afscheid.

Peter (Hendrickx red) en ik maakten destijds een soort gentlemen's agreement. Hij ging verder als raadslid en ik nam het voorzitterschap van de afdeling op mij. Daardoor bleef ik betrokken bij de Nuenense politiek en bij onze mooie afdeling.

Maar ik ontdekte al snel dat voorzitter zijn echt iets anders is dan raadslid of fractievoorzitter zijn.

Waar een fractievoorzitter vaak midden in het politieke debat staat, draait het als voorzitter veel meer om verbinden, organiseren, ondersteunen en soms ook relativeren. Minder zichtbaar misschien, maar niet minder belangrijk.

In die 6 jaar als voorzitter zijn er voor mij twee duidelijke ijkpunten geweest.

Het eerste was de gemeenteraadsverkiezing van 2022. We kwamen toen drie stemmen tekort voor een tweede zetel. Drie stemmen. Dat aantal heeft nog lang door mijn hoofd gespookt. Want met die tweede zetel was deelname aan het college vrijwel zeker geweest.

Het tweede ijkpunt beleefden we dit jaar bij de verkiezingen van 2026. Nu wél twee zetels. Nu wél deelname aan de coalitie. En opnieuw een CDA-wethouder.

Dat resultaat kwam natuurlijk niet vanzelf. De politieke wind stond gunstiger dan enkele jaren daarvoor, maar minstens zo belangrijk was de verjonging en vernieuwing van onze kandidatenlijst. Nieuwe gezichten, nieuwe energie en nieuwe ideeën. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.

Een ontwikkeling waar ik eveneens met plezier op terugkijk, is dat we het regionale CDA-overleg weer nieuw leven hebben ingeblazen. Juist in een tijd waarin steeds meer onderwerpen regionaal worden opgepakt, is het belangrijk dat ook CDA-afdelingen elkaar weten te vinden. Ik hoop van harte dat die samenwerking verder wordt uitgebouwd.

Als ik terugkijk op al die jaren ben ik dankbaar voor de mensen met wie ik heb mogen samenwerken. Voor bestuursleden, fractieleden, Statenleden, ambtenaren, inwoners én alle leden die de afgelopen jaren, op welke manier dan ook hun bijdrage hebben geleverd.

Politiek gaat vaak over standpunten, dossiers en besluiten. Maar uiteindelijk gaat het vooral over mensen. 
Over mensen die bereid zijn om tijd vrij te maken, verantwoordelijkheid te nemen en zich in te zetten voor hun gemeenschap.

Dat heb ik de afgelopen jaren telkens weer gezien binnen onze afdeling. 
Ik ben er trots op dat ik deel heb mogen uitmaken van een afdeling waarin respect voor elkaar centraal staat.

Daarom wil ik jullie allemaal bedanken voor het vertrouwen, de samenwerking, de discussies, de steun en de kritische opmerkingen. Die hebben mij enorm geholpen.

Ik draag het voorzitterschap met een gerust hart over. Niet omdat het werk af is — politiek werk is nooit af — maar omdat ik zie dat er een sterke fractie staat, een betrokken bestuur en een nieuwe generatie CDA'ers die klaarstaat om verder te bouwen.

Voor mij eindigt vandaag een functie, maar zeker niet mijn belangstelling voor Nuenen, voor de lokale politiek en voor het CDA.

Dank voor het vertrouwen dat ik al die jaren heb mogen ontvangen.

Dank jullie wel.