Fos­ke over vei­lig­heid als jon­ge vrouw | Gedach­ten van een kan­di­daat-raads­lid

Een jonge vrouw in een stedelijk gebied lijkt er maar niet aan te ontkomen: niet aan het naroepen, niet aan het achtervolgd worden, niet aan het gevoel van onveiligheid en ook niet aan de discussie die vaak volgt. Waarom voel je je dan onveilig? Waarom durf je niet alleen te lopen? Waarom deel je jouw locatie met je moeder, je vriendinnen, je vriend? En, misschien wel het belangrijkste, wat zou je dan willen dat er aan wordt gedaan?

Deze discussie ga ik niet uit de weg. Het gevoel van onveiligheid verdient een vaste plek in hoe we plannen maken en besluiten nemen. Te vaak blijft het debat hangen in het aantal parkeerplaatsen, deelauto’s of definities van tweede bedrijfswoningen, terwijl veiligheid – het fundament onder een leefbare Gemeente – minder expliciet wordt meegewogen. Dat moet anders. 

Tegelijk wil ik het beeld ook niet onnodig uitvergroten. Als ik onze gemeente vergelijk met Rotterdam, mijn geboortestad en de stad waar ik tijdens mijn studie heb gewoond, of met het centrum van Amsterdam, waar ik voor mijn werk dagelijks te vinden ben, dan hebben wij in Ouder-Amstel al veel bereikt. 

Ik voel me veilig wanneer mensen op en rond het Dorpsplein een oogje in het zeil houden.

Ik voel me veilig wanneer automobilisten vaart minderen als ik langs de Amstel hardloop.

Ik voel me veilig wanneer onbekenden mij groeten tijdens een wandeling in de Ronde Hoep.

Deze binding is een grote kracht van onze gemeenschap, maar vraagt iets van ons allemaal. Als ik mij niet inzet voor binding met de buurt, dan binden mijn buren zich ook niet met mij. Juist deze betrokkenheid is een essentieel deel van de oplossing.

Maar niet de volledige oplossing. Veiligheid kent twee kanten: objectieve veiligheid (de feitelijke afwezigheid van criminaliteit en overlast) en subjectieve veiligheid (het gevoel van vrijheid en gerustheid). Aan de objectieve kant kunnen we gericht werken: zichtbare handhaving, elkaar aanspreken zonder risico te lopen, buurttoezicht op plekken en momenten waar dat nodig is. De subjectieve veiligheid is minder tastbaar, maar minstens zo belangrijk. En in onze gemeente is dit op veel plekken te verbeteren. 

Ik wil daarom inzetten op overzicht en zichtbaarheid: voldoende verlichting (en snelle reparatie bij uitval), brede en schone fiets- en voetpaden, lage en onderhouden beplanting en een helder straatbeeld. Daarnaast op verbinding: ontmoetingsplekken zoals dorps- en buurthuizen, ondersteuning van verenigingen, en blijvend gesprek over veiligheid in de gemeenschap. Ook samenwerking met buurgemeenten hoort daarbij. Want veiligheid stopt niet bij de gemeentegrens: langs de A2, bij de Amstelpoort of rond de Wenckebachweg ervaar ik die grens niet, en het gevoel van onveiligheid evenmin.

We hebben als gemeenschap al veel gewonnen. Maar er is nog meer te winnen als we veiligheid bewust en systematisch meenemen. De vraag is niet of we de veiligheid kunnen verbeteren, maar wanneer we kunnen beginnen.

Stem 18 maart op het CDA Ouder-Amstel.