Raadsvergadering 29 januari: kort, krachtig… en 80 ingekomen stukken

De raadsvergadering van 29 januari was kort en krachtig. Tenminste, als je alleen naar de agenda kijkt. Want met maar liefst 80 ingekomen stukken viel er genoeg te lezen. En wie even met de ogen knippert, mist zomaar een belangrijk detail. Zoals die met het plan van aanpak windenergie.

Windmolens: verkennen zonder overzicht

Een raadsbrief die onze aandacht trok ging over het plan van aanpak samenwerking windenergie. Het doel klinkt overzichtelijk: bij alle mogelijke ontwikkelingen rond windenergie streven naar een zo eenduidig mogelijke en gezamenlijke aanpak. Op papier logisch — niemand zit te wachten op een lappendeken aan beleid.

Tegelijkertijd roept de brief vragen op. Er loopt namelijk al een participatieproces in het kader van de eerste verkenning naar windenergie, maar het is onduidelijk hoe dit zich verhoudt tot het volledige traject. Het plan van aanpak is daardoor lastig te plaatsen in de tijdlijn. Duidelijk is wel dat het plan pas in werking treedt als de huidige verkenning uitwijst dat verdere uitwerking kansrijk is. Met andere woorden: eerst verkennen of het überhaupt zin heeft, en dán pas bepalen hoe we de volgende verkenning gaan aanpakken.

Dat schuurt, vooral als het gaat om lokaal profiteren. Juist dit wordt gezien als een belangrijke randvoorwaarde bij windenergie, maar de uitwerking daarvan lijkt te worden doorgeschoven naar het plan van aanpak — een fase die pas later start. Terwijl dit onderwerp wat ons betreft juist in deze eerste verkenning al helder zou moeten zijn. Inwoners willen weten waar ze aan toe zijn, en wat eventuele plannen concreet voor hun leefomgeving betekenen.

Kortom: er wordt al geparticipeerd, maar zonder dat het hele proces zichtbaar is. Vooruitdenken is prima, maar dan wel met duidelijkheid over wanneer, hoe en waarover inwoners kunnen meepraten — en hoe lokaal voordeel daarin vanaf het begin een plek krijgt.

Ketens ontketend (maar niet ongeremd)

Dan het ketenbeleid. De wens is duidelijk: wat meer grip op de ketens. Als CDA vinden we dat prima, zolang we niet doorschieten in betutteling en een oerwoud aan regels. Jongeren moeten zich welkom voelen, niet klemgezet.

Jongeren moeten zich welkom voelen, niet klemgezet.

Wat bij de vaststelling van het ketenbeleid echt ontbrak, was het meedenken mét jongeren. Juist zij weten hoe de praktijk eruitziet. Gelukkig bleek het uitgebreide document vooral juridisch van aard. En laten we eerlijk zijn: na de eerste pagina haakt de gemiddelde inwoner al af — laat staan een jongere.

Toch hebben we het tij weten te keren. Er kwam aandacht voor brandveiligheid en alcohol achter het stuur. Helemaal goed. Dit zijn onderwerpen die super interessant kunnen zijn voor jongeren. Laat brandweerlieden onze jongelui helpen om drama’s te voorkomen. Wat voorlichting, en het geheel vooral leuk en interessant brengen — dat kan wat het CDA betreft prima. Immers, er zijn niet heel veel plekken meer waar jongeren terecht kunnen voor bier en bitterbal. Laten we dat dan ook vooral omarmen.

Samen met andere partijen heeft het CDA nog wat geschaafd aan het juridische deel. En belangrijker: de wethouder deed de belofte om jongeren actief te betrekken bij de uitvoering. Laat hen maar vertellen hoe het moet. Regels zijn goed — maar doorschieten is nergens voor nodig.