Meld­plicht Gewas­be­scher­mings­mid­de­len?

Onze woordvoering:

Voorzitter,

Met grote verbazing heeft de CDA-fractie kennisgenomen van het voorgestelde amendement. Het raakt ons extra omdat dit voorstel opnieuw een maatregel bevat die boeren in een sfeer van wantrouwen plaatst. 

Het amendement zegt de communicatie tussen boeren en omwonenden te willen verbeteren. Maar een juridische meldplicht wekt juist de suggestie dat agrarische bedrijven een gevaar vormen voor hun omgeving. Alsof er acuut risico is enkel omdat zij hun werk doen. Daarmee duwen we hardwerkende boeren gezinnen opnieuw in het verdomhoekje, terwijl zij vaak juist actief de samenwerking met hun omgeving zoeken.

Omdat er een ruime meerderheid van de gemeenteraad voor dit amendement is, voelen wij ons verplicht dit voorstel juridisch én inhoudelijk grondig te weerleggen. We laten met verschillende argumenten zien dat deze meldplicht bovendien wettelijk onmogelijk is.

Ten eerste:

1. Zoals gisteren tijdens de informatieavond over gewasbeschermingsmiddelen duidelijk is uitgelegd, kan een gemeente enkel via een omgevingsplan beperkingen opleggen rondom teelt en het gebruik van bestrijdingsmiddelen. Verder reikt onze bevoegdheid niet. Een meldplicht in de APV is wettelijk niet toegestaan. Daarom is onze vraag aan de indieners: op basis van welke wet menen zij dat dit wél mogelijk zou zijn?

    

2. Hoe denken de indieners dat een boer binnen 24 uur honderden bewoners en gebruikers binnen een straal van 200 meter kan opsporen en informeren, terwijl hij niet beschikt over een volledig adressenbestand? Betekent dit niet dat ondernemers zelf honderden persoonsgegevens moeten gaan verzamelen en deze voortdurend moeten actualiseren? En erkennen de indieners dat zij boeren daarmee feitelijk verplichten om zonder wettelijke basis persoonsgegevens te verwerken en daarmee dus in strijd met de AVG te handelen?

1. Zijn de indieners zich ervan bewust dat weersomstandigheden soms vereisen dat er binnen enkele uren gespoten moet worden om schade aan het gewas te voorkomen? Betekent dit voorstel dat een boer straks niet meer zelf kan bepalen wanneer hij of zij mag spuiten? En via welke wet denken de indieners dit besluitrecht van ondernemers te kunnen inperken of zelfs verbieden?

1. Welke handhavingsstrategie zien de indieners als haalbaar, als slechts één vergeten adres, één toerist in een vakantiewoning of één verkeerd telefoonnummer al een overtreding oplevert? En wat zegt dit over de praktische uitvoerbaarheid van hun voorstel? Wie zou deze controle moeten uitvoeren?

1. Tenslotte, voorzitter: Minerale oliën, sluipwespen, aaltjes, zelfs heet water – allemaal volkomen legale bestrijdingsmiddelen die boeren dagelijks gebruiken om hun gewassen te beschermen tegen insecten, schimmels en mijten. Moeten zij werkelijk álle toepassingen van deze middelen, iedere dag, gaan melden aan honderden omwonenden? Welke middelen vallen daarnaast precies onder de meldplicht? En nog belangrijker: op basis van welke wet zou dit überhaupt kunnen?

Stemverklaring

Dit amendement is geen maatregel. Het is symboolpolitiek voor de achterban, een activistisch en politiek gebaar dat onze boeren schaadt, slecht doordacht, juridisch kwetsbaar en praktisch onuitvoerbaar. Een meldplicht voor volledig legale agrarische activiteiten suggereert dat onze boeren een gevaar vormen. Dat is niet alleen onterecht – het is stigmatiserend. Het werpt een schaduw over een sector die dag in dag uit werkt onder strenge regels, onze voedselvoorziening garandeert, ons landschap beschermt en de ruggengraat vormt van ons platteland.

En laten we eerlijk zijn: het eindigt zoals altijd. Gemeente Tynaarlo zal opnieuw bij de rechtbanken het onderspit delven. We zullen er weer “gekleurd” op staan – een gemeentebestuur dat een hele sector onterecht criminaliseert en juridische procedures over zich afroept die tijd, energie en vertrouwen kosten. Dit is geen beleid, dit is politieke sier.

Net zoals ik dinsdag al aangaf, wat in Tynaarlo normaal gevonden wordt, is niet normaal. We worden met het aannemen van dit amendement de uilskuiken van noord Nederland. En dat verdienen we dan ook wat mij betreft.

Het CDA zegt daarom met klem: nee. Niet tegen gezondheid, niet tegen dialoog, maar tegen symboolpolitiek dat boeren in een kwaad daglicht stelt, hun werk onmogelijk maakt en onze gemeente in juridische problemen brengt. Wie onze agrariërs respecteert, kiest voor vertrouwen, samenwerking en werkbare oplossingen – niet voor onwettige verplichtingen die een hele sector onder druk zetten en Tynaarlo opnieuw voor schut zetten bij de rechtbanken