29 december 2025 1 minuten lezen

Column Jochem

Op eerste kerstdag mocht ik samen met mijn verloofde bij de ingang van de Nieuwe Kerk staan, een prachtige ochtend met de mooiste zonnestralen en een lekkere frisse kou. Mensen kwamen binnen met warme jassen, rode wangen en verwachtingsvolle blikken. Er werd gegroet, gelachen, even bijgepraat. Kerst op zijn mooist: samenkomen, rondom de kribbe.

En juist dat samenkomen maakt ook zichtbaar dat niet iedereen iemand heeft om het kerstfeest mee te vieren. Terwijl de kerk zich vulde, bleef het buiten voor sommige stil. Mensen die alleen thuisbleven, niet omdat ze niet wilde komen, maar omdat er niemand was om mee op te trekken. Voor hen is de kerstdag geen dag van samen vieren, maar van gemis. Het contrast kan bijna niet groter: volle kerkbanken hier, lege kamers daar.

Juist op dagen als kerst, wanneer verbondenheid overal zichtbaar is, kan het alleen zijn extra schrijnen

Het is mooi hoe wij in Putten rond de feestdagen extra aandacht hebben voor eenzaamheid. Ik denk bijvoorbeeld aan de lichtjestocht, die langs zoveel tehuizen trekt en letterlijk licht brengt waar het soms donker voelt. Dat soort momenten laten zien hoe krachtig nabijheid kan zijn, al is het maar voor even.

Toch wordt eenzaamheid vaak pas echt voelbaar wanneer samen-zijn de norm is. Juist op dagen als kerst, wanneer verbondenheid overal zichtbaar is, kan het alleen zijn extra schrijnen. Misschien is dat wel de stille opdracht van deze dagen: niet alleen genieten van wie er naast ons zit, maar ook oog houden voor wie ontbreekt. Want kerst draait niet alleen om samenkomen, maar ook om omzien naar elkaar.