19 januari 2026 1 minuten lezen

Column Joyce

Vorige week waren vanwege de vele sneeuwval alle treinen uitgevallen. Hierdoor was ik onverwachts een dagje thuis en had ik in de middag online les. Het deed me terugdenken aan de coronatijd waarin ik veel lessen in mijn pyjama vanuit bed heb gevolgd. Het was gek dat heel Nederland opeens in rep en roer was en naar de winkel gaan het uitje van de dag werd.

Heel Nederland in rep en roer merken we ook nu alle straten bedekt zijn met een dikke laag ijs en sneeuw. Het advies luidt: thuiswerken en het liefst niet de deur uit gaan. Het deed me nadenken over onze toekomst en herinnerde mij aan de brief die laatst op de mat viel. De brief trommelde ons op tot het maken van een noodpakket. Stel dat we zonder water, stroom en licht komen te zitten, zijn we er op voorbereid?

Wat mijn persoonlijke toekomst betreft… In mei hoop ik af te studeren en mijn diploma binnen te slepen. Daarna ligt de wereld aan mijn voeten. Veel mensen vragen naar mijn plannen, maar om eerlijk te zijn heb ik nog geen idee. In een tijd waarin niets is wat het lijkt en dingen zomaar eens heel anders kunnen lopen, is er maar één iemand aan wie ik mij echt vasthoud: Jezus. Hij is immers de Weg, de Waarheid en het Leven.

Hij is daar, Hij ziet je, Hij houdt je vast.

Als we samen bouwen op die rots zullen we ondanks alle waterstromen en wind niet instorten. We zullen klaar zijn voor wat er maar ook op ons afkomt. Ik bid dat die houvast je hoop mag geven. Hoop op de dagen dat het voor de wind gaat en hoop op de dagen dat je het allemaal niet meer weet. Hij is daar, Hij ziet je, Hij houdt je vast.

Toch wil ik je niet alleen bemoedigen, maar ook laten nadenken over je eigen leven. Het klinkt allemaal heel mooi, bouwen op de rots (Jezus), maar is het ook de realiteit? Wat is jouw fundament en waar bouw jij op?